tag:blogger.com,1999:blog-88896476691458184352012-02-17T00:18:01.232+07:00เรื่องของกู กูมีเรื่อง มาอ่านเรื่องกู !!!.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.comBlogger471100tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-5753377813899968142009-11-18T04:10:00.004+07:002009-11-18T12:52:41.473+07:00๑.<br />๏ลมหนาวพัดโชยเข้ามา<br /> หัวใจข้านี้หงอยเหงา<br />คิดถึงแล้วพลางโศรกเศร้า<br />ชีวิตเราต้องแสนอดทน<br />๒.<br />๏ความฝันยังอยู่ห่างไกล<br />ทุกวันต้องใฝ่ฝึกฝน<br />ชีวิตลำเค็ญเหลือล้น<br />ต้องทนกล้ำกลืนทำงาน<br />๓.<br />๏คล้ายเรานั้นเป็นเพียงผู้<br />ตั้งอยู่ในวัฏสงสาร<br />นับวันผ่านพ้นยาวนาน<br />สังขารค่อยๆเสื่อมไป<br />๔.<br />๏อยากให้ความฝันเป็นจริง<br />ทุกสิ่งเป็นดั่งใจหมาย<br />ไม่ต้องเหนื่อยยากลำบากกาย<br />เรียงรายด้วยรักและยินดี<br />๕.<br />๏พี่น้องก็ให้สุขสม<br />รักกันเกลียวกลมสุขี<br />พ่อแม่อายุมั่นขวัญดี<br />ไม่มีโรคภัยเบียดเบียน<br />๖.<br />๏ส่งท้ายคนไทยชื่นบาน<br />ยึดมั่นพระธรรมคำสอน<br />เส้นสายชั่วร้ายให้ขาดตอน<br />ขอพรให้ไทยเจริญเทอญ.....ฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-575337781389996814?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-62108257800081062042009-11-18T04:10:00.003+07:002009-11-18T12:36:38.574+07:00๏มีทุกข์ชวนทุกข์ร่วม แรมปี<br />มีสุขห่างหลีกหนี เบือนหน้า<br />มีลาภคอยต่อตี ปัดป้อง<br />ควรเลี่ยงดังท่านว่า อย่าได้เชื่อใจ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-6210825780008106204?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-24298572020292941552009-10-20T08:22:00.002+07:002009-10-20T08:26:43.153+07:00๑.<br />๏นาฬิกาหนึ่งสุดแสน เที่ยงตรง<br />บอกเวลาทุ่มโมง เที่ยงมั่น<br />หนึ่งนาฬิกาบ่ตรง เคียงข้าง<br />บ่รู้กาลไหนนั้น เที่ยงแท้แน่นอน<br /><p></p><br />๒.<br />๏หนึ่งคนชี้ทาง สว่างใส<br />จักไปที่หนใด บ่ยั่น<br />สองคนพาสงสัย มืดมน<br />เลือกบ่ถูกถึงขั้น จักต้องหยุดเดิน<br /><p></p><br />๓.<br />๏หนึ่งคนคงรักมั่น ยืนยง<br />รักยืนนานมั่นคง ชั่วฟ้า<br />สองคนทำใจหลง นอกลู่<br />รักนั้นแลเห็นว่า ยากหวังในรัก<br /><p></p><br />ขอบคุณ น้องพอ ที่จุดประกายความคิด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-2429857202029294155?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-5965344130624398882009-10-12T22:42:00.000+07:002009-10-12T22:43:38.785+07:00๏ฉันตื่นมาบนโลกที่โหดร้าย<br />โลกกว้างใหญ่ใครใครหมายยื้อแย่ง<br />ฉันต่อสู้เสียจนสิ้นเรี่ยวแรง<br />ดุจวิ่งแข่งในลู่ไร้เส้นชัย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-596534413062439888?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-58825715929359936832009-10-01T11:19:00.001+07:002009-10-01T11:20:44.401+07:00๏ใดใดในโลกล้วน อนิจจัง<br />ไร้สิ่งใดจีรัง คู่ฟ้า<br />พลัดพรากย่อมทุกขัง เศร้าโศก<br />สรรพสิ่งมีสิ้นล้า ห่อนได้ยืนนาน<br /> <br />แด่ แบตเตอรี่ที่พังไป...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-5882571592935993683?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-10855389438917759812009-09-25T10:17:00.005+07:002009-10-01T12:07:49.255+07:00๏ในค่ำคืนดึกดื่นแสนมืดมิด<br />ฉันเดินติดดวงไฟอยู่ลูกหนึ่ง<br />ใช้แสงไฟส่องทางสว่างจึง<br />เดินไปถึงทางข้้างหน้าได้สบาย<br /><br />๏ดวงไฟบอกกับฉันว่าเดินมานาน<br />ผ่านถนนหนทางร้อยเส้นสาย<br />เดินตามฉันรับรองว่าสบาย<br />ถึงที่หมายไม่อยากหากตามมา<br /><br />๏ฉันเดินตามดวงไฟมาแสนนาน<br />ได้พบพานทางสองแพร่งแปลกนักหนา<br />แพร่งหนึ่งนั้นดวงไฟบอก"ตามฉันมา"<br />แต่แพร่งสองที่กลับน่าเดินเข้าไป<br /><br />๏ฉันหลงไหลหนทางในแพร่งสอง<br />ดวงไฟมองฉันเข้าไปไม่สั่นไหว<br />บอกฉันว่าทางนั้นไม่เคยไป<br />กลัวบรรลัยถ้าส่องทางให้ฉันเดิน<br /><br />๏ฉันเดินเตะเศษกิ่งไม้ได้หนึ่งก้าน<br />ในรอบด้านมีความมืดยากเดินเหิน<br />ใช้ไม้ปัดคลำทางค่อยค่อยเดิน<br />คงไม่เกินกว่ากำลังหวังในใจ<br /><br />๏เดินมาได้ช่วงหนึ่งฉันอ่อนล้า<br />ไม่รู้ว่าจุดหมายไกลแค่ไหน<br />มือตวัดเศษกิ่งไม้ค่อยเดินไป<br />สู่เส้นชัยหวังเห็นแสงที่ปลายทาง...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-1085538943891775981?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-61148758711652271312009-09-17T07:08:00.003+07:002009-09-25T11:17:06.815+07:00๏สิบวัน สัมพันธ์ชิด เคียงใกล้<br />สิบเดือน เหมือนเพื่อนใจ แน่นแฟ้น<br />สิบปี บ่ร้างไกล มิตรแท้<br />เสี้ยววิหนึ่งคิดแค้น ขาดสิ้นสัมพันธ์<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-6114875871165227131?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-89550434535022340852009-09-14T06:30:00.002+07:002009-09-14T06:39:50.873+07:00๏ดั่งเปลวเพลิงเปลวฟ้าอุกาบาต<br />สายฟ้าฟาดลงมาจากห้วงเวหา<br />ซัดกระหน่ำลงสู่พื้นพสุธา<br />ผลาญวิญญาทุกสิ่งดิ้นสิ้นชีวี<br /><br />๏ดั่งหุบไฟบรรลัยกัลป์ที่ผลาญโลก<br />วิปโยคคลืนคลั่งมิอาจหนี<br />ทั้งสัตว์ป่าน้อยใหญ่ในไพรี<br />ต่างริกรี้วิ่งหนีกันพัลวัน<br /><br />๏ดั่งมหาเทพยุทธเข้าถาโถม<br />เข้าประโคมกลองศึกให้หุนหัน<br />ส่งข้าศึกสวมเขาเข้าโรมรัน<br />ชิงฆ่ามันก่อนข้าตายไร้ศักดา<br /><br />๏นี่แหละคือตัวอย่างกลียุค<br />ไร้ความสุขให้เฝ้าแสวงหา<br />เมื่อคนชั่วทำชั่วเป็นจรรยา<br />ไม่นานหนากลียุคมุ่งมาเยือน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-8955043453502234085?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-63081060853597242362009-09-10T08:07:00.001+07:002009-09-11T05:28:34.740+07:00๏ดวงตะวันผ่านหัวไปหลายหลายเที่ยว<br />ลมเฉียดเฉี่ยวเปลือกผิวหนังที่หยักย่น<br />ในดวงตาแห้งแล้งขาดสายชล<br />ยังมีคนคร่ำครวญอยู่ภายใน<br /><br />๏ดั่งคลื่นคลั่งโถมไปในธารา<br />ดั่งพสุธาเลื่อนลั่นสนั่นไหว<br />ดั่งสายฟ้าฟันฟาดขาดบรรลัย<br />ดั่งหัวใจที่แห้งผากมากทุกข์ตรม<br /><br />๏แสวงหาสิ่งใดในชีวิต<br />เฝ้ายึดติดศฤงคารหมั่นสะสม<br />อีกอำนาจบารมีที่น่าชม<br />กลับต้องจมกองกิเลสสมเพชตัว<br /><br />๏กลับคืนสู่หนทางธรรมชาติ<br />น้ำสะอาดชำระล้างว่างทั้งหัว<br />จุดกำเนิดเกิดออกมามีแค่ตัว<br />อย่าเอาชั่วกลับไปให้หมองเลย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-6308106085359724236?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-87772083591676877532009-09-10T08:06:00.002+07:002009-09-10T16:14:22.877+07:00๏แม้นมีร้อยเส้นทางถึงฝั่งฝัน<br />จงเลือกมันเพียงหนึ่งสร้างความหมาย<br />ทุ่มขยันหมั่นฝึกฝนจนวันตาย<br />สู่เส้นชัยไม่ยากหากเอาจริง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-8777208359167687753?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-1235330125663749892009-09-03T08:35:00.001+07:002009-09-03T08:35:20.989+07:00๏แม้สิ้นไร้ไม้ตอกก็ยังสู้<br />แม้คนดูเท่าผืนหนังยังไม่ถอย<br />ถูกหยามหยันพันครั้งยังเฝ้าคอย<br />ไม่ท้อถอยคอยยืนหยัดอัตศรัทธา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-123533012566374989?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-76663154353354867902009-08-25T03:08:00.001+07:002009-08-25T03:29:46.931+07:00๏กลกามแห่งอิสตรีว่ามีรัก <br />เข้ามาหักสายสวาทขาดเป็นสอง<br />ให้รักเขาคราบคร่าน้ำตานอง<br />ได้หมายปองก็จากไปโดยไม่แล<br /><br />๏เที่ยวเสาะหากามใหม่มาเชยชม<br />ใหม่สุขสมเก่าทิ้งไว้ให้เลียแผล<br />ถึงเขามีคู่แล้วเข้าตอแย<br />โอ้เอ๋ยแม่หญิงร่านผลาญหัวใจ<br /><br />ได้รับแรงบัลดาลใจจากชื่อหนังของคุณ ทรนง ศรีเชื้อ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-7666315435335486790?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-17288885691459629792009-08-22T02:41:00.007+07:002009-08-22T03:10:28.467+07:00๏คณิกายังมี ใจเดียว<br />หินหนักนิ่งจริงเจียว น้ำไหล<br />ปราชญ์หนึ่งแสนเฉลียว จิตนิ่ง<br />คนมากกมลไซร้ ห่อนได้เห็นดี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-1728888569145962979?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-62061434933914554512009-08-10T03:41:00.001+07:002009-08-10T03:41:29.450+07:00๏ฤดูกาลแปรเปลี่ยน<br />เยือนหลากผืนดินและผู้คน<br />ความเจ็บตามติดเหมือนเงา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-6206143493391455451?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-26090618628879643172009-08-10T03:39:00.001+07:002009-08-10T03:41:14.795+07:00๏แดดทอแสงตอนเช้า<br />กับข้าวจัดวางอยู่บนโต๊ะ<br />ยืนลิ้มรสความเหงา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-2609061862887964317?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-87612619609677283852009-08-08T04:25:00.004+07:002009-08-08T04:41:02.267+07:00๏ฝืนกลืนรสขื่นเข้ม ยาดี<br />ปัดเป่าโรคภัยหนี ยิ่งแล้ว<br />หอมหวานยิ่งรสดี ยาเบื่อ<br />อาสัญบ่คลาดแคล้ว ไป่รู้สรรพคุณ<br /><br />๏หักสวาทขาดเมื่อแม้ รักมี<br />เจ็บบ่นานเกินปี ผ่านพ้น<br />ผูกจิตร่วมฤดี ยากห่าง เหินนา<br />จมจ่อมทุกข์มากล้น ชั่วสิ้นชีวี<br /><br />โคลงสองบทนี้ ขอขอบคุณให้พี่หินที่ช่วยขัดเกลาครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-8761261960967728385?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-270641168716966972009-08-02T01:42:00.001+07:002009-08-02T01:43:55.340+07:00๏เคว้งคว้างลอยล่องลิ่ว กลางหาว<br /><p></p>ไหวเคลื่อนในเดือนดาว แหวกว่าย<br /><p></p>จุดหมายไป่สุกสกาว แสงส่อง เห็นนา<br /><p></p>มืดมิดประดุจคล้าย ว่าไร้หนทาง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-27064116871696697?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-72308662845130674742009-07-08T03:12:00.003+07:002009-07-08T03:14:04.175+07:00น่าจะใช้ปกแบบนี้แล้วล่ะครับ(แต่ก็ยังมีมาอีกสี่สี)ผมชอบสีน้ำตาลนะ ไม่รู้เค้าจะเลือกแบบไหน ยังไงถ้าเจอแล้วก็ช่วยอุดหนุนด้วยนะครับ<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SlOsWsS4ROI/AAAAAAAAAPs/VqdkZBW22ks/s1600-h/cover09.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SlOsWsS4ROI/AAAAAAAAAPs/VqdkZBW22ks/s400/cover09.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355813887721096418" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SlOsWdk0yGI/AAAAAAAAAPk/Z55uru6x5dc/s1600-h/cover08.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SlOsWdk0yGI/AAAAAAAAAPk/Z55uru6x5dc/s400/cover08.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355813883769833570" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SlOsWQDjxMI/AAAAAAAAAPc/ba0gR7dqj7k/s1600-h/cover07.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SlOsWQDjxMI/AAAAAAAAAPc/ba0gR7dqj7k/s400/cover07.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355813880140645570" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SlOsWCy-SnI/AAAAAAAAAPU/xKSA6gaCRWE/s1600-h/cover06.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SlOsWCy-SnI/AAAAAAAAAPU/xKSA6gaCRWE/s400/cover06.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355813876581419634" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-7230866284513067474?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-78537177531050327842009-07-02T04:50:00.002+07:002009-07-02T04:51:32.985+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SkvaWHNXTMI/AAAAAAAAAPM/6PEfLoOPrGQ/s1600-h/cover05_2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 282px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SkvaWHNXTMI/AAAAAAAAAPM/6PEfLoOPrGQ/s400/cover05_2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353612655487044802" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SkvaVx7xEAI/AAAAAAAAAPE/1F08zQs7e74/s1600-h/cover04.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SkvaVx7xEAI/AAAAAAAAAPE/1F08zQs7e74/s400/cover04.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353612649776091138" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SkvaVyZFcXI/AAAAAAAAAO8/Oa9FgChq2kg/s1600-h/cover03.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SkvaVyZFcXI/AAAAAAAAAO8/Oa9FgChq2kg/s400/cover03.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353612649899061618" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SkvaVtCHtoI/AAAAAAAAAO0/AHcG8d0nDII/s1600-h/cover02.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SkvaVtCHtoI/AAAAAAAAAO0/AHcG8d0nDII/s400/cover02.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353612648460564098" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-7853717753105032784?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-68045677753593385852009-06-30T11:13:00.003+07:002009-06-30T11:16:32.928+07:00ตัวอย่างปกI HATE 2 มีงานผมลงด้วย ถ้าเจอตามแผงหนังสือช่วยอุดหนุนด้วยนะครับ (ถึงไม่ชอบงานผมก็ยังมีงานดีๆอีกหลายงาน)เห็นเขาบอกว่า สิงหา นี้ คงวางแผง ขอบคุณครับ!!!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SkmRXDGF_CI/AAAAAAAAAOs/l1rozcNun1Q/s1600-h/re_cover.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SkmRXDGF_CI/AAAAAAAAAOs/l1rozcNun1Q/s400/re_cover.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352969457260428322" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-6804567775359338585?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-29886976785905570672009-06-07T05:30:00.002+07:002009-06-07T05:33:40.593+07:00<p></p>๏สายธารไหลลึกเชี่ยว บ่หยุด<br /><p></p>โลกาบ่ปักหมุด หยุดหมุน<br /><p></p>วันคืนบ่อมีสุด ผันเปลี่ยน<br /><p></p>สัตว์โลกบ่หยุดคุ้น ซึ่งการเบียดเบียน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-2988697678590557067?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-22401411345567734802009-06-07T05:15:00.002+07:002009-06-07T05:18:21.378+07:00<p></p>๏สูงสุดแห่งพิภพ เวหา <br /><p></p>สูงสุดยอดวิชา ทั่วแคว้น<br /><p></p>สูงสุดยิ่งยศถา มากทรัพย์<br /><p></p>สูงสุดสรรพสิ่งแม้น ว่าไร้ตัวตน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-2240141134556773480?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-45702309854369762682009-05-10T03:02:00.002+07:002009-05-10T12:07:08.247+07:00<p></p>๏ผ้าใบผืนใหญ่กว้าง ยาววา<br /><p></p>หมึกหยดเลอะตรึงตรา จุดน้อย<br /><p></p>เด่นชัดบ่ลืมถ้า เพียงพิศ<br /><p></p>ดั่งคนแลจุดด้อย กระจ่างเหลือดี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-4570230985436976268?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-3433751463515147122009-04-25T02:27:00.005+07:002009-04-25T02:59:44.324+07:00<p></p> ๏เป็นคนนั้งบ่ต่าง สัตว์ต่ำ<br /><p></p>เหตุเพราะไร้คุณธรรม ยกจิต<br /><p></p>บ่อาจพ้นบ่วงกรรม เวียนว่าย<br /><p></p>ผู้ประเสริฐควรพินิจ เคร่งครัดในธรรม<br /><p></p><br /><p></p><br /><p></p> ๏นั่งนิ่งนิ่งในจิตคิดใคร่ครวญ <br /><p></p>คืนวันหวนย้อนไปถึงภายหลัง<br /><p></p>สิบปีก่อนเคยอยู่เคยประทัง <br /><p></p>สิบปีหลังผ่านพ้นไปวัยล่วงเลย<br /><p></p><br /><p></p> ๏ก่อนเป็นเด็กเคยคิดฝันถึงวันหน้า <br /><p></p>ว่าตัวข้าต้องยิ่งใหญ่ดั่งใจเอ่ย<br /><p></p>เฝ้าพากเพียรเรียนวิชาไม่ละเลย <br /><p></p>แต่ใจเอยกลับลืมตัวของตัวเอง<br /><p></p><br /><p></p> ๏เรียนมาได้สามปีเป็นดีดัก <br /><p></p>เห็นว่าจักต้องเลือกทางให้เหมาะเหม็ง<br /><p></p>เลือกเข้าสอบศิลปะพาละเลง <br /><p></p>สี่ปีเพ่งเรียนให้จบแล้วพบงาน<br /><p></p><br /><p></p> ๏นั่งทำงานอยู่เมืองกรุงทุกข์แค่ไหน <br /><p></p>เงินที่ได้ไม่เท่าที่เผาผลาญ<br /><p></p>ทุกคนแก่งแย่งชิงศฤงคาร <br /><p></p>เครียดมานานสั่งสมระทมใจ<br /><p></p><br /><p></p> ๏ได้ลากลับมาสู่หมู่บ้านเกิด <br /><p></p>แสนบรรเจิดชื่นบานและผ่องใส<br /><p></p>ถนนโล่งทุ่งกว้างสบายใจ <br /><p></p>เด็กน้อยใหญ่ก็เห็นเล่นสงกรานต์<br /><p></p><br /><p></p> ๏แต่เรื่องดีนั้นมีไม่มากนัก <br /><p></p>ตกดึกมักได้ยินเสียงประสาน<br /><p></p>ขับบรรเลงเพลงดังก้องร้องกังวาล <br /><p></p>ความสำราญหายไปในใจพลัน<br /><p></p><br /><p></p> ๏วัฒนธรรมคนบ้านนอกบอกไม่ได้ <br /><p></p>เหมือนดั่งไอ้บัวใต้น้ำไม่เปลี่ยนผัน<br /><p></p>ดูทีวีมีเรื่องราวเขาฆ่าฟัน <br /><p></p>หัวใจฉันครุ่นคิดในความเป็นคน<br /><p></p><br /><p></p> ๏สัตว์ประเสริฐที่เลิศกว่าสัตว์อื่น <br /><p></p>คือนิยามดาษดื่นไร้เหตุผล<br /><p></p>กินแย่งฆ่าตามสันชาตญาณตน <br /><p></p>หนีไม่พ้นความเดรัจฉานกัน<br /><p></p><br /><p></p> ๏ดูอย่างสัตว์กินเพื่ออยู่พอแล้วหนา <br /><p></p>มันไม่หาสิ่งสมมุติให้ใจหัน<br /><p></p>คนเราเพื่อผลประโยชน์ต้องฆ่ากัน <br /><p></p>ความโลภนั้นมีมากเหมือนทำลาย<br /><p></p><br /><p></p>๏ยุคสมัยเปลี่ยนไปกลับยิ่งแย่ <br /><p></p>คนเราแพ้กิเลสน่าใจหาย<br /><p></p>สร้างสิ่งของหลอกขายกันเข้าไป <br /><p></p>จนอยากได้อยากมีไม่รู้จบ<br /><p></p><br /><p></p> ๏หากอยากอยู่สูงศักดิ์กว่าสัตว์อื่น <br /><p></p>คงต้องฟื้นจิตใจให้น่าคบ<br /><p></p>ใช้หลักธรรมคำสอนคอนช่วยกลบ <br /><p></p>คอยช่วยลบกิเลสให้หายไป<br /><p></p><br /><p></p> ๏รำลึกถึงความคิดเมื่อโตขึ้น <br /><p></p>ดั่งยืนมองจากที่สูงหายสงสัย<br /><p></p>เข้าสู่เบญเพสผ่านช่วงวัย <br /><p></p>คนึงใจเฝ้าหาปัญญาธรรม.<br /><p></p><br /><p></p>(แต่งเมื่อวันที่ 14 เม.ย. 2552)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-343375146351514712?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-81718814097182538932009-04-12T23:17:00.004+07:002009-04-23T01:54:03.385+07:00<p></p> ๏ต่างด้าวก้าวรุกราน แดนไทย<br /><p></p>ปู่ย่าพลีชีพไซร้ ปกป้อง<br /><p></p>นานวันหลานเหลนไทย แตกแยก<br /><p></p>ปู่ย่าร่ำไห้ร้อง ลูกไทยฆ่ากัน<br /><p></p><br /><p></p> ๏ใฝ่ฝันอำนาจล้น เหลือแสน<br /><p></p>อยากใคร่เป็นใหญ่แทน พระเจ้า<br /><p></p>ปลุกไทยระบายแค้น สมจิต เจ้านา<br /><p></p>สูญใดไป่สูญเท่า สูญเสียเมืองไทย<br /><p></p><br /><p></p>๏ฤาจะสิ้นแล้วหรือชื่อเมืองไทย ที่ปู่ย่าสร้างไว้แต่กาลก่อน<br /><p></p>บัดนี้ลูกหลานไทยใฝ่ริดรอน กัดกร่อนแบ่งแยกสิ้นแผ่นดินเรา<br /><p></p><br /><p></p>• ขอให้โคลงกลอนบทนี้ป็นส่วนหนึ่ง ในการทำให้ประเทศไทยสงบสุข•<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-8171881409718253893?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-40533727962215746592009-04-05T14:49:00.002+07:002009-04-05T14:53:09.151+07:00<p></p>ชีวิตถูกสาปให้ มีทุกข์<br /><p></p>เสพสิ่งเพราะเสนาะสนุก สุขบ้าง<br /><p></p>ดำเนินหาสุขแท้ ทั่วหล้า <br /><p></p>เดินยำ่สุดโลกกว้าง ไป่ได้พบเจอ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-4053372796221574659?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-10613838217568540292009-04-05T14:47:00.002+07:002009-04-05T14:57:32.833+07:00<p></p>ยามโกรธเราโกรธเขา เคืองขึ้ง<br /><p></p>ในจิตคิดปั้นปึง เราเจ็บ<br /><p></p>ปวดใจดุจไฟซึ่ง เผาผลาญ กายนา<br /><p></p>ดั่งร้อยคมเข็มเย็บ ผ้าปักกลางใจ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-1061383821756854029?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-33004235800081269462009-03-28T23:46:00.005+07:002009-03-28T23:53:38.733+07:00<p></p>สุขหนึ่งสุขลิ้มรส อร่อยปาก<br /><p></p>วิจิตรลักษณ์สุขมาก พิศได้<br /><p></p>โสตเสนาะไพเราะยาก ลืมรส สุขนา<br /><p></p>สุขใดหาสุขไม่ เท่ารู้รสธรรม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-3300423580008126946?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-85666086069521643282009-03-18T00:02:00.002+07:002009-04-05T14:58:39.397+07:00<p></p>พิษร้ายพิษร้อนแรง พิษงู<br /><p></p>รีดทิ้งพิษห่อนยู่ ตกค้าง<br /><p></p>พิษรักปักในอณู ฝังจิต<br /><p></p>ยากบ่งพิษบ่ล้าง แน่นแฟ้น อวสาน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-8566608606952164328?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-11295137570111944022009-03-17T23:59:00.002+07:002009-03-28T23:59:32.813+07:00<p></p>ย่ำเดินตามเส้นทาง มืดมน <br /><p></p>ใจจิตคิดสับสน อ้างว้าง<br /><p></p>เหน็บหนาวสุดทานทน จับจิต ใจแฮ<br /><p></p>ข่มร่างทนเยื้องย่าง ต่อสู้ ตัวเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-1129513757011194402?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-36918547423882473682009-01-31T05:02:00.001+07:002009-01-31T05:04:27.287+07:00ทำไมเขาถึงไม่ชอบฉัน?<br />ฉันเป็นสัญลักษณ์ของความล้าหลังอย่างนั้นหรือ?<br />ครั้งหนึ่งฉันจำได้ว่าฉันเคยเป็น เครื่องหมายแห่งความเจริญงอกงาม<br />ยุคสมัยเปลียนไป...<br />กลุ่มคนที่คอยรักและหวงแหนฉันค่อยๆ ล้มหายตายจาก<br />ฉันทำความผิดอันใด? หรือพวกเขาเองที่ทำผิด? เขาไม่ยอมรับผิด!<br /> พวกเขาเสาะแสวงหาสิ่งใหม่เข้ามาแทนที่<br />และเป็นฉันเองที่ต้องเดินจากไป....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-3691854742388247368?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-37463842719360472662009-01-17T17:46:00.001+07:002009-01-17T17:49:05.873+07:00อาทิตย์คล้อยต่ำ<br /><br />เข็มนาฬิกากระดิก<br /><br />เวลาที่เนิ่นนาน<br /><br />ข้าสถิตอยู่กลางความเงียบเหงา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-3746384271936047266?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-86531785989828564672008-07-23T05:15:00.007+07:002008-07-23T05:36:12.087+07:00๑<br /><br />สมัยเป็นเด็ก เด็กชาย ก. เป็นเด็กช่างสงสัย เขาสรุปทุกข้อสงสัยด้วยตัวเขาเองเขาได้พบความสัมพันธ์กับของหลายสิ่งในโลกซึ่งคล้ายกัน ในเมื่อหาคำอธิบายไม่ได้ ก็ทึกทักว่าเป็นเรื่อง <span style="color:#ff9900;">"บังเอิญ"</span><br /><span style="color:#ff9900;"></span><br /><span style="color:#ff9900;">บังเอิญว่า</span> ประเทศไทย หนึ่งสัปดาห์มีเจ็ดวัน,หนึ่งปีมีสิบสองเดือน,หนึ่งเดือนมีสามสิบ หรือ สามสิบเอ็ดวัน และเรามีวันปีใหม่ตรงกับฝรั่ง<br /><br /><span style="color:#ff9900;">บังเอิญว่า</span> การ์ตูนไทย มีมุขตลกคล้ายการ์ตูนญี่ปุ่น เลือกำเดาเมื่อเห็นภาพลามก เหงื่อตกที่หัวเมื่อเกิดอาการเซ็งๆ<br /><br /><span style="color:#ff9900;">บังเอิญว่า</span> คำว่า จัง,คุง,โกะ,ซัง เมื่อเอามาตามหลังชื่อเล่นแล้วจะรู้สึกว่าน่ารัก (รวมทั้งคำพูดว่า ง่ะ,งุงิ,งับ,อิอิ,คริคริ ด้วย)<br /><br /><span style="color:#ff9900;">บังเอิญว่า</span> วัยรุ่นไทย แต่งตัวแต่งหน้าคล้าย ฝรั่ง ญี่ปุ่น หรือเกาหลี ไม่รู้ว่าใครเลียนแบบใคร(พบได้ใน hi5)<br /><br /><span style="color:#ff9900;">บังเอิญว่า</span> เราดูหนังฝรั่ง หรือ หนังจีน จะสนุก และ เข้าใจง่ายกว่าหนังญี่ปุ่น<br /><br /><span style="color:#ff9900;">บังเอิญว่า</span> มีเพลงไทยหลายเพลง ที่ทำนองเหมือนเพลงเมืองนอก<br /><br /><span style="color:#ff9900;">บังเอิญว่า</span> ตำราเรียนของไทย คล้ายกับตำราเรียนเมืองนอก<br /><br /><span style="color:#ff9900;">บังเอิญว่า</span> ฝรั่งก็ปลูกข้าวหอมมะลิ ได้เหมือน คนไทย<br /><br /><span style="color:#ff9900;">บังเอิญว่า</span> เราดูหนังก็ต้องกินข้าวโพดคั่วเหมือนฝรั่ง<br /><br /><span style="color:#ff9900;">บังเอิญว่า</span> ชื่อของคนอินเดีย คล้ายกับชื่อของคนไทย<br /><br /><span style="color:#ff9900;">บังเอิญว่า </span>คนไทยก็เกลียด ลัทธิ "คอมมิวนิส" เหมือนคน อเมริกา (แล้วทำไม คนจีน กับ เกาหลีเหนือ เค้าไม่เกลียดล่ะ)<br /><br />เมื่อโตขึ้นเขาก็ได้รู้ว่า... <span style="color:#ff9900;">"</span><span style="color:#ff9900;">ความบังเอิญ ไม่มีจริง</span><span style="color:#ff9900;">"</span><br /><br /><br />๒<br /><br /><br />เด็กหญิง ฮ. ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ชอบสังเกตสิ่งรอบตัว แต่ไม่คิดแบบเด็กชาย ก.<br /><br />เด็กหญิง ฮ. ชอบจะชื่นชม ความเจริญก้าวหน้าของประเทศ ซะมากกว่า<br /><br />เด็กหญิง ฮ. บอกว่า <span style="color:#ff9900;">"ประเทศไทยเดี๋ยวนี้เจริญมาก</span><span style="color:#ff9900;">"</span><br /><br /><span style="color:#ff9900;">ประเทศไทยเจริญมาก</span> สังเกตได้จากมีคอมพิวเตอร์ใช้กันแทบทุกคน อีกหน่อย เด็กหญิง ฮ. อาจจะหิ้วโน๊ตบุ๊คไปเรียนแทนหนังสือ<br /><br /><span style="color:#ff9900;">ประเทศไทยเจริญมาก</span> เพราะเด็กไทยฉลาด เด็กหญิง ฮ. และเพื่อนๆหลายคนรู้จักอินเตอร์เน็ต และติด UBC เห็นผู้ใหญ่บอกว่า มันเป็นสิ่งให้ความรู้<br /><br /><span style="color:#ff9900;">ประเทศไทยเจริญมาก</span> เพราะมีรถทันสมัยหน้าตาสวยๆ เด็กหญิง ฮ. เห็นรถที่โชว์รูมข้างบ้าน ตรงกับ รถที่ออกใหม่ในอินเตอร์เน็ต<br /><br /><span style="color:#ff9900;">ประเทศไทยเจริญมาก</span> คนไทยทุกคนมีโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ๆออกมาใช้ทุกวัน<br /><br /><span style="color:#ff9900;">ประเทศไทยเจริญมาก</span> เด็กหญิง ฮ. มองเห็นตึกรามบ้านช่องที่ใหญ่โต สร้างขึ้นทุกวัน มีห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ มีถนนกว้างๆ และทางยกระดับที่เหมือนกันรถไฟเหาะ<br /><br /><span style="color:#ff9900;">ประเทศไทยเจริญมาก</span> พ่อของเด็กหญิง ฮ. เป็นเกษตรกร ใช้ ควายเหล็ก รถไถ ปุ๋ยเคมี ในการปลูกพีช และพืชที่ใช้ปลูกนอกจากจะไร้เมล็ดแล้ว ยังป้องกันการกัดแทะของแมลงด้วย<br /><br /><span style="color:#ff9900;">ประเทศไทยเจริญมาก</span> มีคนไทยโกอินเตอร์ไปทำงานที่ต่างประเทศ แล้วก็ยังมี คนต่างประเทศ มาลงทุนในไทยด้วย<br /><br />เมื่อโตขึ้นเด็กหญิงฮ สงสัยว่า... <span style="color:#ff9900;">"ประเทศไทยเจริญ จริงหรือ???"</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-8653178598982856467?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-82200075339620572362008-07-11T04:48:00.008+07:002008-07-20T03:51:23.412+07:00๑<br /><br />+วันนี้เป็นอีกวันหนึ่ง ที่ฉันต้องเดินผ่านซอยเปลี่ยวนี้เพียงลำพังซอยดินลูกรังที่มืดสุดลูกหูลูกตา สองข้างทางเต็มไปด้วยป่ากก บริษัท ส่งของ รถพ่วงและ บ้านพักคนงาน กลางดึก เงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงกบและจิ้งหรีด มีเพียงแสงไฟจากบ้านพักคนงานที่ห่างกัน หลังละสิบเมตร ที่ส่องนำทางให้ฉันก้าวย่างต่อไปข้างใน...<br /><br />+ทำไมฉันถึงต้องเดินผ่านซอยนี้น่ะเหรอ คำตอบง่ายๆก็คือ มันเป็นทางผ่านทางเดียวที่จะไปยังบ้านของฉันได้ ซอยนี้เป็นซอยเชื่อมระหว่างถนนหน้าบ้านของฉัน กับที่ทำงาน ในตอนกลางวัน ผู้คนสัญจรผ่านซอยนี้มากมาย เป็นเรื่องปกติ รวมทั้งฉันด้วย แต่วันนี้ งานที่ออฟฟิศมันเร่งมากจน ฉันต้องเลิกงานดึก และ จำเป็นที่จะต้องเดินผ่านซอยนี้<br /><br />+ฉันเดินก้าวขาอย่างช้าๆ ทุกก้าวย่างของฉัน เต็มไปด้วยความกลัว และ หวาดระแวง หนทางอันมืดมิดข้างหน้านั้น จะมีสิ่งใดซ่อนอยู่ ใจของฉันเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เรื่องราวลี้ลับที่ถูก ปู่ ย่า ตา ยาย เล่าให้ฟังสมัยฉันยังเด็ก ผุดออกมาเป็นดอกเห็ด สมองอันทรยศของฉันกำลังเรียบเรียงเรื่องเหล่านั้นเป็นเรื่องราวที่น่ากลัวไปเรื่อยๆ ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านร่างของฉัน ทั้งที่เป็นช่วงหน้าร้อน แต่ฉันกลับขนลุกอย่างไม่น่าเชื่อ<br /><br />+นี่ฉันคิดบ้าอะไรนี่!! ฉันพยายามรวบรวมสติ แล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ สองตาของฉันมองเห็นแสงไฟ มีเงาตะคุ่มๆอยู่ไม่ไกล ถึงเขตบ้านพักคนงานแล้วเงาตะคุ่มนั้น หาใช่สิ่งลี้ลับไม่ หากแต่เป็น คนงาน ขนของและ ขับรถบรรทุกพวกเขาตั้งวง กินเหล้าขาว สังสรรค์กันหลังเลิกงาน เป็นประจำ แต่นี่ดึกมากแล้ว บางคนฟุบหลับไปกับโต๊ะ บางคนพูดจาเสียงยานคางฟังไม่ได้ศัพท์ ฉันสังเกตว่าใน ณ เวลานี้ มีวงเหล้า ไม่ต่ำกว่า ห้าวง<br /><br />+ทุกสายตาจ้องมองฉันเหมือนเป็นตัวปะหลาด ตอนนี้ฉันตกเป็นผู้หญิงคนเดียวกลางดงผู้ชายฉกรรณ์ ดุจดั่ง เนื้อในกรงเสือ สายตาที่จ้องมองฉัน ดูจะไม่เป็นมิตรเท่าไรนัก ร่างกายอันกำยำ ผิวหนังมันวาวเมื่อกระทบแสงไฟ เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันกระวนกระวายใจอย่างยิ่ง ฉันตัดสินใจ ก้มหน้า แล้วเดินต่อไปอย่างรวดเร็ว ภาวนา อย่าให้เกิดอะไรร้ายๆกับตัวฉันเลย<br /><br />+"จะไปไหนเหรอครับ" ฉันขนลุกเมื่อได้ยินเสียงนี้ แล้วหันไปมองเขาอย่างช้าๆ หัวใจเต้นรัว ดังราวกับฟ้าผ่า<br /><br />"ผมจะไปตรงท้ายซอยพอดี ไปด้วยกันไหม" เขายิ้มอย่างเป็นมิตรใจของฉัน สับสนเป็นที่สุด คิดไตร่ตรองอย่างหนัก และจินตนาการเรื่องที่จะเกิดขึ้น<br /><br />"ค่ะ!!! รบกวนด้วยนะคะ " และแล้ว ฉันก็ตัดสินใจติดรถไปกับเขา<br /><br /><br /><br />+ฉันชวนเขาคุยระหว่างทาง เพื่อลดความตึงเครียด<br /><br />"คุณเดินทางยามค่ำคืนในซอยเปลี่ยวแห่งนี้ไม่กลัวบ้างหรือคะ"<br /><br />"กลัวอะไรล่ะครับ"<br /><br />"อย่างเช่น โจร หรือว่า ผี " "ฉันผ่านทางนี้ เคยได้ยินมาบ้างว่า แถวนี้มี อุบัติเหตุเกิดขึ้นบ่อย เพราะถนนหนทางไม่ดี ซ้ำยังเป็นที่มืด"<br /><br />"หึๆ ตอนแรกๆก็กลัวเหมือนกัน แต่ตอนนี้ไม่แล้วล่ะครับ ผมเดินทางมาหลายปีแล้ว ถ้าผีมีจริง ก็คงต้องเจอแล้วล่ะครับ จะว่าไปแล้วคนยังน่ากลัวกว่าผีอีกนะครับ คุณว่ามั๊ยล่ะ"<br /><br />"อืม ก็จริงของคุณ เมื่อกี้ฉันกลัวมาก ไม่รู้จะทำยังไง ถ้าไม่ได้คุณคงแย่แน่ ขอบคุณนะคะ "<br /><br />"ไม่เป็นไรครับ เรื่องเล็กน้อย"<br /><br />"เดี๋ยวถึงทางแยกข้างหน้า จอดด้วยนะคะ ถึงบ้านฉันแล้ว"<br /><br />"ครับ"<br /><br />+บ้านสองชั้น แสงไฟสลัวๆ ห้อมล้อมด้วยป่าสน เขาจอดรถส่งให้ฉันลง ฉันขอบคุณเขาอีกครั้ง แล้วมองดูรถของเขาจากไปจนลับตา แสงไฟท้ายรถสีแดงค่อยๆหายไปในความมืด ถึงซะที่ ฉันเดินไปยังที่หมาย ในใจคิดถึงคำพูดของเขา คนหรือผีกันแน่ที่น่ากลัวกว่ากันในสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่เชื่อในเรื่องผี เขาไม่เคยเจอผี ฉันแอบหัวเราะในใจว่า นึกถึงใบหน้าคนที่ไม่เชื่อเรื่องผีอย่างเขา ถ้าเจอผีแล้วจะเป็นอย่างไร ฉันเดินผ่านบ้านหลังนั้นไป มันไม่ใช่บ้านของฉัน......<br /><br />๒<br /><br />+งานของผมจำเป็นต้องทำจนดึก ทุกครั้งที่กลับบ้าน ก็ต้องขี่รถมอเตอร์ไซค์ ผ่านซอยแห่งนี้ จนชิน มันเป็นทางลัดทางเดียวที่จะไปถึงบ้านผมได้ใกล้ที่สุดมันเป็นทางเดียวที่การพักผ่อนของผมจะมีมากขึ้น<br /><br />+ในความเงียบสงัดนั้น บรรยากาศรอบข้างช่างวังเวง มืดมิด มีเพียงแสงไฟหน้ารถ และไฟจากบ้านพักคนงานเท่านั้น ลมพัดป่ากก ปลิวสไวเป็นจังหวะ กระทบต้นคอผม มันเย็นจนผมสั่นสะท้าน หากผมเป็นคนขวัญอ่อน สติสตังคงแตกกระเจิงไปแล้ว แต่ในขณะนี้ผมง่วงเกินกว่าที่จะคิดเรื่องเหล่านั้น<br /><br />+คนงานในระแวกนี้น่ากลัว และไม่เป็นมิตร ผมเคยได้ยินข่าวลือมาว่า พบศพหญิงสาวพนักงานออฟฟิศ ถูกฆ่า ข่มขืน และ ชิงทรัพย์ อยู่แถวๆป่าสนท้ายซอย ตำรวจสันนิษฐานว่าเป็นฝีมือคนงานที่นี่ แต่ก็ยากที่จะจับมือใครดม เคราะห์ยังดีที่ผมยังมีรถมอเตอร์ไซค์ อย่างน้อยก็ซิ่งหนีพวกมันทันก็แล้วกัน<br /><br />+ผมเจอหญิงสาวคนหนึ่ง วันนี้เธอเลิกงานดึก บ้านเธออยู่ตรงท้ายซอย ผมจึงอาสาพาเธอไปส่งที่บ้าน เพราะผมก็ต้องผ่านทางนั้นอยู่แล้ว อีกอย่าง การมีเพื่อนคุยระหว่างทางคงจะช่วยให้ผมหายง่วงได้บ้าง<br /><br />+ระหว่างทาง เธอก็ชวนผมคุยแก้ง่วง เธอถามผมว่าเชื่อเรื่องผีไหม ผมว่ามันตลกสิ้นดี "ถ้าผีมีจริงผมคงเจอไปนานแล้ว" ผมตอบเธอย่างนั้น<br /><br />+ผมส่งเธอลงที่หน้าบ้าน แล้วผมก็ขับรถออกมา ในใจครุ่นคิดว่า สถานการณ์อย่างนี้ ยังมีหลายอย่างที่น่ากลัวกว่าผีอีกหลายเท่านัก ไม่ว่าจะเป็นคนความมืด ความง่วง ตลอดจนถนนหนทางที่ง่ายต่อการเกิดอุบัติเหตุเช่นนี้<br /><br />+ทางข้างหน้าผมเป็นโค้งหักศอก แสงไฟหน้ารถ ทำให้ผมมองเห็นซากป้ายบอกทางที่หัก เพราะอุบัติเหตุ ธูป เทียนและของเซ่นไหว้ ที่วางอยู่ตรงพื้น ถ้าเลี้ยวซ้ายไปอีกไม่กี่สิบเมตร ก็จะถึงบ้านผม <span style="color:#ff6600;">แต่ตอนนี้ผมต้องขับตรงไป.......</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-8220007533962057236?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-32678574403487231282008-07-04T07:05:00.001+07:002008-07-04T07:05:41.626+07:00<p><a href="http://lh4.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pGUJ9HNI/AAAAAAAAAIs/wMeWd1PF5WM/cover4%5B13%5D.jpg"><img style="border-right: 0px; border-top: 0px; border-left: 0px; border-bottom: 0px" height="303" alt="cover4" src="http://lh6.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pHWl3P4I/AAAAAAAAAIw/_O9V9aB-Mc8/cover4_thumb%5B11%5D.jpg" width="415" align="right" border="0" /></a></p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p><a href="http://lh5.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pID3rDDI/AAAAAAAAAI0/AuHjluA-Tm0/p01%5B29%5D.jpg"><img style="border-right: 0px; border-top: 0px; border-left: 0px; border-bottom: 0px" height="569" alt="p01" src="http://lh4.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pJH1Wl7I/AAAAAAAAAI4/IqMY32tw4dA/p01_thumb%5B23%5D.jpg" width="414" align="right" border="0" /></a>&#160; </p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p><a href="http://lh4.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pJ40DwuI/AAAAAAAAAI8/Z-9E0cGiwnU/p02%5B8%5D.jpg"><img style="border-right: 0px; border-top: 0px; border-left: 0px; border-bottom: 0px" height="575" alt="p02" src="http://lh5.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pK2k4LCI/AAAAAAAAAJA/JmngR-oITeM/p02_thumb%5B6%5D.jpg" width="416" align="right" border="0" /></a> </p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p><a href="http://lh5.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pMC1XTBI/AAAAAAAAAJE/fNWDabtonB4/p03-04%5B13%5D.jpg"><img style="border-right: 0px; border-top: 0px; border-left: 0px; border-bottom: 0px" height="297" alt="p03-04" src="http://lh5.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pM1gImUI/AAAAAAAAAJI/ZTQgP_Wlx7M/p03-04_thumb%5B9%5D.jpg" width="418" align="right" border="0" /></a> </p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p><a href="http://lh4.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pN4IvisI/AAAAAAAAAJM/ApO_zG2Ik0c/p05%5B7%5D.jpg"><img style="border-right: 0px; border-top: 0px; border-left: 0px; border-bottom: 0px" height="572" alt="p05" src="http://lh3.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pO04unGI/AAAAAAAAAJQ/8AW02AFiFwA/p05_thumb%5B5%5D.jpg" width="416" align="right" border="0" /></a> </p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p><a href="http://lh4.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pPjs4koI/AAAAAAAAAJU/3Nyjbi8eqDA/p06%5B11%5D.jpg"><img style="border-right: 0px; border-top: 0px; border-left: 0px; border-bottom: 0px" height="586" alt="p06" src="http://lh3.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pQGYJXFI/AAAAAAAAAJY/VWJViAC5wOM/p06_thumb%5B7%5D.jpg" width="417" align="right" border="0" /></a> </p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p><a href="http://lh5.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pQyxMy0I/AAAAAAAAAJc/GtgALkE2lDM/p07%5B5%5D.jpg"><img style="border-right: 0px; border-top: 0px; border-left: 0px; border-bottom: 0px" height="586" alt="p07" src="http://lh3.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pR0q-_8I/AAAAAAAAAJg/U7XgJlRxP_0/p07_thumb%5B3%5D.jpg" width="417" align="right" border="0" /></a> </p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p><a href="http://lh3.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pSh1zfPI/AAAAAAAAAJk/l1yzmhmh2WU/p08%5B5%5D.jpg"><img style="border-right: 0px; border-top: 0px; border-left: 0px; border-bottom: 0px" height="572" alt="p08" src="http://lh4.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pTtPAgxI/AAAAAAAAAJo/IY2kj3E-LJk/p08_thumb%5B3%5D.jpg" width="416" align="right" border="0" /></a> </p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p>&#160;</p> <p><a href="http://lh6.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pUUkrVtI/AAAAAAAAAJs/podNd9OqsdM/p09%5B4%5D.jpg"><img style="border-right: 0px; border-top: 0px; border-left: 0px; border-bottom: 0px" height="587" alt="p09" src="http://lh3.ggpht.com/wkhamphan9/SG1pVF75fII/AAAAAAAAAJw/0xQOsguk0w0/p09_thumb%5B2%5D.jpg" width="417" align="right" border="0" /></a></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-3267857440348723128?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-67180565853973750842008-06-27T04:39:00.008+07:002008-06-29T02:31:34.362+07:00๑<br /><br />ณ สี่แยกแห่งหนึ่งตำรวจตั้งด่าน ตรวจใบขับขี่ เกิดปัญหารถติดยาวเหยียด หลายร้อยเมตร เสียงเครื่องยนต์ ท่อไอเสีย และแตรรถ ดังระงมไปทั่วท้องถนน ตำรวจทำงานกันอย่างขมักเม้น ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ อากาศร้อนระอุ แม้จะเป็นช่วงเวลาบ่ายสามโมงเย็นแล้วก็ตาม แต่ความร้อนของแสงแดดที่แผดเผา ไม่ได้ลดน้อยลงแต่อย่างใด คนขับรถหลายคน บ่นพึมพำ บางคนคุยโทรศัพท์ บางคนหัวเสีย พยายามบีบแตรรถ ให้ถี่ขึ้นอีก บางคนดูโทรทัศน์ ที่ติดตั้งในรถ บางคนหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงกว่าการจราจรจะเริ่มคล่องตัว....<br /><br /><br />๒<br /><br />เรียงความเรื่อง "พ่อของฉัน"<br /><br />โดย ด.ช. เสรี พิสุทธิ์ เลขที่ 1 ชั้น ป. 2/5<br /><br />พ่อของผม เป็นตำรวจ เมื่อวานนี้หลังเลิกเรียน ผมเห็นพ่อทำงาน พ่อผมดูเท่มากบนท้องถนน ทุกคนเชื่อฟังพ่อ พ่อทุ่มเทกับการทำงานจนเหงื่อโชก ตั้งหน้าตั้งตาตรวจใบขับขี่อย่างขยันขันแข็ง พ่อบอกว่า ทุกคนมีหน้าที่ที่ต้องทำ นี่เป็นหน้าที่ขอพ่อ เป็นงานที่พ่อรัก พ่อจึงทำไปโดยไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย ถ้าโตขึ้น ผมจะเป็นตำรวจแบบพ่อ<br /><br /><br />๓<br /><br />เรียงความเรื่อง "พ่อของฉัน"<br /><br />โดย ด.ญ. ระเบียบ รัตน์ เลขที่ 24 ชั้น ป. 2/5<br /><br />พ่อของหนูเป็นแมสเซนเจอร์ เมื่อวานพ่อรีบมารับหนูตอนเลิกเรียน และบอกว่าต้องรีบไปส่งของให้ลูกค้าต่อ แต่พอถึงสี่แยก รถก็ติด เพราะตำรวจตั้งด่านตรวจใบขับขี่ กว่าพ่อจะหลุดออกมาจากที่นั่นได้ ก็ปาเข้าไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ไหนจะต้องไปส่งของอีก พ่อโดนลูกค้าต่อว่า พวกเขาก็ไม่ฟังเหตุผลใดๆทั้งสิ้น พอกลับบ้าน การ์ตูนหรรษาที่หนูตั้งหน้าตั้งตาจะกลับมาดูก็จบลง หนูไม่ชอบพ่อเลย ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อต้องทำงานแบบนี้ด้วย<br /><br /><br />๔<br /><br />เรียงความเรื่อง "พ่อของฉัน"<br /><br />โดย ด.ช. เสริม สาคร เลขที่ 3 ชั้น ป. 2/5<br /><br />เมื่อวานพ่อไม่ได้มารับผม แต่พ่อบอกว่า พ่อติดธุระด่วนมาก พ่อของผมเป็นบุรุษพยาบาล พ่อบอกอีกว่า เมื่อวานเป็นวันที่พ่อเสียใจอีกวันหนึ่ง พ่อบอกว่า พ่ออยู่ในรถพยาบาล ที่ต้องส่งผู้ป่วยไปโรงพยาบาล ระหว่างทาง รถติดมาก แทบไม่ขยับตัว คนไข้เกิดอาการช็อคขึ้นมากระทันหัน พ่อพยายามช่วยชีวิตเขา ด้วยการผายปอดและปั๊มหัวใจ เวลาผ่านไปเนิ่นนาน คนไข้ก็แน่นิ่งเหมือนเดิม ลูกและเมียของเขาที่นั่งอยู่ข้างๆ ต่างกอดกันร้องไห้ พ่อก็รู้สึกเสียใจที่ช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ได้ พ่อบ่นว่าถ้าตำรวจไม่ตั้งด่าน คนไข้รายนี้คงไม่เสียชีวิต เพราะที่โรงพยาบาล มีเครื่องมือพอที่จะช่วยเขาไว้ได้<br /><br /><br />๕<br /><br />เรียงความเรื่อง "พ่อของฉัน"<br /><br />โดย ด.ช. ทัก สิน เลขที่ 8 ชั้น ป. 2/5<br /><br />เมื่อวานเย็น พ่อมารับผม ระหว่างทางตำรวจตั้งด่าน ตรวจใบขับขี่ตำรวจบอกพ่อของผมว่า พ่อของผมทำผิดกฏจราจร ผมไม่รู้ว่กฏอะไร ตำรวจบอกว่าต้องเสียค่าปรับ 500 บาท แต่พอของผมคุยกับตำรวจ แล้วจ่ายเพียง 100 บาทผมทึ่งความสามารถของพ่อมาก พ่อบอกว่า ตำรวจเขาตั้งด่าน ก็เพราะเป็นการหารายได้พิเศษ เราสามารถต่อรอง ลดราคาได้<br /><br /><br />๖<br /><br />วันที่ 5 ธันวาคม 2550<br /><br />วันนี้ในคาบเรียน ฉันสั่งให้เด็กเขียน เรียงความสั้นๆเกี่ยวกับพ่อของเขา ตอนแรกฉันจะให้เขาทำแบบฝึกหัดอย่างอื่น แต่ฉันเตรียมการสอนไม่ทันเนื่องจากเมื่อวานต้องกลับบ้านดึก พวกเขาเขียนทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน <span style="color:#ff9900;">ฉันดีใจที่เด็กนักเรียนของฉันไม่ได้ลอกการบ้านกัน....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-6718056585397375084?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-58183282065274344362008-06-12T16:30:00.008+07:002008-06-12T17:51:14.845+07:00+เธอยืนอยู่ตรงหน้าห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เธอคอยใครบางคน แต่เขายังไม่มา...<br /><br /><br />+ฝนลงเม็ดอย่างช้าๆ เธอหาที่หลบฝน เธอมองนาฬิกา<br /><br /><br />+การจราจรติดขัดกว่าที่เคยเป็น อาจเกิดอุบัติเหตุ ในถนนเส้นนี้ เธอกระวนกระวายใจ<br /><br /><br />+เขาทำงานอยู่ในระแวกนี้ เขาเป็นคนบ้างาน งานของเขาไม่มีเวลาเลิกงาน ที่แน่นอน บางทีตอนนี้เขาอาจทำงานอยู่ เธอพยายามโทรหาเขา แต่ไม่มีใครรับสาย<br /><br /><br />+เขาเป็นคนขี้หลงขี้ลืม วันนี้เขาอาจลืมเอาโทรศัพท์ออกมาจากบ้าน ทำให้เธอติดต่อเขาไม่ได้ หรือ อาจตั้งใจจะไม่รับสาย<br /><br /><br />+เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมง...<br /><br /><br />+เกิดเหตุระเบิดที่ห้างสรรพสินค้าอีกแห่งหนึ่ง ไม่ไกลมากนัก ผู้คนแตกตื่น เขาอาจอยู่ที่นั่นและตกเป็นเหยื่อในเหตการณ์ หรือ เขาอาจเป็นคนวาง ระเบิดซะเอง หรือ เขาอาจไม่ได้อยู่ที่นั่นเลย<br /><br /><br />+เขาอาจกำลังเดินทางมาหาเธอ,เขาอาจประสบอุบัติเหตุ,เขาอาจนั่งทำงานอยู่แล้วลืมนัด,เขาอาจโดนระเบิด,เขาอาจอยู่โรงพยาบาล,เขาอาจหลบหนีตำรวจ<br /><br /><br />+เขาอาจอยุ่ที่ไหนสักแห่ง แต่ตอนนี้ <span style="color:#ff9900;">"เขายังไม่มา...."</span><br /><br /><br /><span style="color:#ff9900;"></span><br /><span style="color:#ff0000;"><span style="color:#ff0000;">!!!หมายเหตุ!!! หากสงสัยหรือต้องการคำอธิบายเพิ่มเติ่ม คลิกที่นี่</span> <a href="http://gujakhean.blogspot.com/2008/06/blog-post.html"><span style="color:#663366;">http://gujakhean.blogspot.com/2008/06/blog-post.html</span></a></span><span style="color:#663366;"> </span><br /><p><span style="color:#ff0000;"></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-5818328206527434436?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-79622428306942428492008-06-06T04:36:00.014+07:002008-12-10T15:03:57.289+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SEheeIq6UdI/AAAAAAAAAH4/vBvQv1C2C0k/s1600-h/ansersheet.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5208516840870531538" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SEheeIq6UdI/AAAAAAAAAH4/vBvQv1C2C0k/s320/ansersheet.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">เด็กชาย ก อยู่คอนโด ชั้นสอง<br /><br />เด็กชาย ก เลือกที่จะขึ้นลิฟท์กลับห้องทุกวัน<br /><br />มีคนถามเด็กชาย ก ว่าทำไมไม่ขึ้นบันได<br /><br />เด็กชาย ก ตอบว่า <span style="color:#ff9900;">"ทำไมต้องเดินขึ้นบันได ทั้งที่คอนโดมีลิฟท์"</span><br /><br /><br /><br /><br />ดร.ข จบปริญญาเอกจากประเทศ อเมริกา<br /><br />ดร.ข เลือกที่จะทำอาชีพทำนา ใช้ชีวิตเหมือน ชาวนาทั่วไป<br /><br />มีคนถามดร.ข ว่าทำไมต้องมาทำนา<br /><br />ดร.ข ตอบว่า <span style="color:#ff9900;">"อยากเป็นชาวนามาตั้งแต่เด็ก ชอบอาชีพนี้มาก"</span><br /><br /><br /><br /><br />นาย ค เป็นเด็กเรียนเก่ง<br /><br />นาย ค สอบได้เกรดเฉลี่ย 4.00 มาทุกปี<br /><br />นาย ค เลือกที่จะคณะศิลปะ ที่ต้องการเกรดเฉลี่ยรวมเพียง 2.00<br /><br />มีคนถามนาย ค ว่าทำไมไม่ไปเรียน หมอ วิศวะ หรือ ทนาย<br /><br />นาย ค ตอบว่า <span style="color:#ff9900;">"ผมชอบที่จะเรียนศิลปะมากกว่า"</span><br /><br /><br /><br /><br />นางสาว ง เป็นคนหน้าตาดี หนุ่มหล่อมากมายพากันรุมจีบจนหัวกระไดบ้านไม่แห้ง<br /><br />นางสาว ง เลือกที่จะคบ กับ นาย จ<br /><br />นาย จ เป็นคนหน้าตาไม่ดี เรียนไม่เก่ง บ้านจน<br /><br />มีคนถามนางสาว ง ว่าทำไมถึง คบกับ นาย จ<br /><br />นางสาว ง ตอบว่า <span style="color:#ff9900;">"ชอบที่ นาย จ เป็นตัวของตัวเอง"<br /></span><br /><br /><br /><br />นาย ฉ จบวิศวะคอมพิวเตอร์<br /><br />นาย ฉ เลือกที่จะซื้อคอมพิวเตอร์ เครื่องที่ประสิทธิภาพสูงที่สุดในยุคนี้ ราคานับแสนบาท<br /><br />นาย ฉ เอาคอมพิวเตอร์มาใช้ แค่ พิมพ์งาน เล่นอินเตอร์เน็ท และ แชท กับเพื่อน<br /><br />มีคนถามนาย ฉ ว่าทำไมซื้อคอมพิวเตอร์ที่ประสิทธิภาพสูงขนาดนี้<br /><br />นาย ฉ ตอบว่า <span style="color:#ff9900;">"แล้วทำไมต้องซื้อ ประสิทธิภาพต่ำ หรือ ปานกลาง ด้วยล่ะ"<br /><br /></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff9900;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;">!!!หมายเหตุ!!!หากสงสัยหรือต้องการคำอธิบายเพิ่มเติ่มคลิกที่<span style="color:#ff0000;">นี่</span><a href="http://gujakhean.blogspot.com/2008/06/blog-post_12.html"><span style="color:#cc33cc;">http://gujakhean.blogspot.com/2008/06/blog-post_12.html</span></a></span></div><div align="justify"><span style="color:#ff0000;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-7962242830694242849?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-81828150908539988272008-06-02T16:29:00.006+07:002008-12-10T15:03:57.382+07:00<div align="left"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SEPBZy3IMXI/AAAAAAAAAHw/fmw6BpOEP7U/s1600-h/1138411824.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5207218243064312178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SEPBZy3IMXI/AAAAAAAAAHw/fmw6BpOEP7U/s320/1138411824.gif" border="0" /></a><br /><p><span style="color:#ff9900;"></span></p><br /><p align="left"><span style="color:#ff9900;">มั่ง</span> คั่งร่ำรวย เงินทอง<br /><br /><span style="color:#ff9900;">มี</span> ทรัพย์สินก่ายกอง ล้นฟ้า<br /><br /><span style="color:#ff9900;">ศรี</span> ศักดิ์ดังแซ่ซ้อง กึกก้อง<br /><br /><span style="color:#ff9900;">สุข</span> ใจร้องเรียกหา ไม่เห็นแม้เงา...<br /><br /><br /><br /></p><br /><p></p><p>+โลกใบกลมๆใบนี้ หลายคนเลือกที่จะอยู่แนวหน้า มีหน้าตา มีเงินทอง เป็นที่ยอมรับของสังคม หลายคน ตัดสินใจ หันหลังให้สิ่งเหล่านี้ และ อีกหลายคน ที่ยังลังเลกับความต้องการของตนเอง<br /><br /><br />+ถ้าถามว่าคุณชอบอะไร? คุณอยากเป็นอะไร? เมื่อได้ยินคำถามนี้คุณอาจตอบได้ไม่ยาก แต่ถ้าให้ตัดสินใจ พวกคุณจะต้องล้งเล ทางที่คิดไว้จะไปได้สวยหรือเปล่า? ทุกวันนี้ก็ดีอยู่แล้ว! มันเป็นไปไม่ได้หรอก! มีภาระที่ต้องดูแล! พันธนาการเหล่านี้จะค่อยๆผูกมัดคุณไปเรื่อยๆ จนดิ้นไม่หลุด<br /><br /><br />+หลายคนมองหาความมั่นคงในชีวิต แล้วความมั่นคงที่เรามองหานั้นคืออะไร บ้าน รถ ครอบครัว เงินทอง ?<br /><br /><br />+หากคุณต้องไปร่ำรวยอยู่ในที่ที่ไม่มีความสุข ที่ที่ไม่มีใครรัก ใครเข้าใจ ที่ที่ผู้คนแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น เห็นแก่ตัว ไร้เหตุผล คุณจะเลือกมันไหม?<br /><br /><br />+บางทีเราคิดว่าเงินทอง ชื่อเสียง ลาภยศ มันคือความมั่นคงในชีวิต แต่ร่างกายที่อยู่ภายใต้จิตใจที่อ่อนแอ ก็ย่อมอ่อนแอตามกันไปด้วย ไม่นานก็อาจพังทลาย แล้วอย่างนี้ <span style="color:#ff9900;">ความมั่นคงในชีวิตของคุณคืออะไร?</span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-8182815090853998827?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-45900111718443799092008-05-31T03:31:00.004+07:002008-12-10T15:03:57.610+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SEBmVC3IMPI/AAAAAAAAAFY/azJs6BaGOlo/s1600-h/541671921_d121f6e1c5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206273680971673842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SEBmVC3IMPI/AAAAAAAAAFY/azJs6BaGOlo/s200/541671921_d121f6e1c5.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>+<span style="color:#ff9900;">เราทำทุกอย่างไปเพื่ออะไร!!!</span> อดีตผู้จัดการหนุ่มรำพึงในใจ เขาเคยเป็นคนหนุ่มที่อนาคตไกล ทำงานในบริษัทเอเจนซี่ชื่อดังระดับแนวหน้าของประเทศเขาเป็นคนขยันตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยดื่มเหล้า สูบบุหรี่ หรือ ข้องแวะกับอบายมุขต่างๆ เป็นคนดีในสังคมคอยช่วยเหลือผู้คนรอบข้าง ไม่เคยเอาเปรียบหรือเบียดเบียนใคร มีสมบัติของผู้ดีเพียบพร้อม เขายึดมั่นในคำสอนของพ่อ แม่ ครู อาจารย์ ที่สอนว่า คนดีในสังคมเป็นอย่างไร<br /><br /><br />+เวลาผ่านไปหลายปี เขาเติบโตมากับแนวคิดนี้และปฏิบัติมันอย่างสม่ำเสมอไม่มีขาดตกบกพร่อง เขาเชื่อว่าชีวิตมนุษย์คนเราทุกคนมีหน้าที่ มีเหตุการณ์ที่ต้องเกิดขึ้นในชีวิตคล้ายๆกัน เขาลำดับกะเกณฑ์ชีวิตของเขาได้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว ต้องตื่นนอนแต่เช้า ตัดผมให้สั้นตามระเบียบ ต้องขยันเรียน ต้องเรียนให้สูงๆจะได้งานดีๆ ขยันอ่านหนังสือ สอบให้ได้คะแนนสูงๆ ต้องเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดัง จบแล้วต้องเรียนต่อสาขายอดนิยม เลือกทำงานที่ดีๆ เงินเดือนสูงๆ ต้องแต่งงานในตอนอายุไม่เกินสามสิบปี ซื้อบ้าน ซื้อรถ เลี้ยงลูก ทำธุรกิจ ร่ำรวย มีเงินเหลือกินเหลือใช้ เป็นที่รักของทุกคน ยามแก่เฒ่ามีลูกหลานคอยดูแล บางอย่างไม่เกิดขึ้นในเวลานี้แต่เขาพยามจะทำมันให้ได้ตามเป้าหมาย เขาเชื่อว่าทุกคนก็คงเป็นเหมือนๆกันเพราะเขาเห็นคนรอบข้างของเขาแต่ละคนก็ดำเนินชีวิตไม่ต่างกัน<br /><br /><br />+เขารังเกียจคนที่ไม่ได้เรียน คนหนีเรียน คนเที่ยวกลางคืน คนเรียนไม่จบ เขามองว่าคนเหล่านี้ไม่มีอนาคต ไร้ปัญญา การดำเนินชีวิตหลุดกรอบของสังคมเป็นเรื่องเลวร้ายสำหรับเขา เขาคิดว่า คนเหล่านี้ คงไม่มีทางสำเร็จในชีวิต เป็นคนที่ทำตัวแปลกแยก<br /><br /><br />+การงานของเขาก้าวหน้าไปตามลำดับ เขาได้เป็นพนักงานดีเด่นสามเดือนซ้อนเงินเดือนและโบนัสเพิ่มขึ้นสูงอย่างเป็นประวัติการ เขาซื้อคอโดหรูกลางกรุงราคาหลายล้าน สวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพง ผู้คนต่างนับหน้าถือตา แผนการณ์ชีวิตของเขาเป็นอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ เขาควบคุมมันได้<br /><br /><br />+เขาพบรักรุ่นน้องสาวสวยที่ทำงานออฟฟิศเดียวกัน เขารักเธอมากทุ่มเททำงานเก็บเงินเพื่อสานฝันกับเธอ เขาทำโอทีทุกวันจนติดเป็นนิสัย เขาคิดถึงอนาคต ร่ำรวยเงินทอง ไม่ลำบาก มีลูกตัวเล็กๆ แล้วก็อยู่กันอย่างมีความสุข<br /><br /><br />+วันนึงเขากลับจากออฟฟิศเร็วกว่าปกติ ซื้อเนื้อมาทำกับข้าว เขาอยากทำเซอร์ไพรส์เมียของเขาด้วยอาหารมื้อค่ำ<br /><br /><br />+วันนี้ก็เหมือนทุกวัน ห้องปิดไฟมืดสนิท ทว่า มีสิ่งหนึ่งที่ผิดปกติ เขาได้ยินเสียงแปลกๆดังมาจากในห้องนอน เขาวางเนื้อแล้วเดินไปดู ประตูเปิดแง้มไว้ แล้วเขาก็ได้เห็นที่มาของเสียงนั้น เงาตะคุ่มๆอยู่ที่เตียง เป็นเงาของคนสองคน คนหนึ่งคือเมียของเขา แต่อีกคนเป็นชายที่ไม่รู้จัก ทั้งสองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า เขาอึ้งไปชั่วขณะ มือของเขาคืบคลานไปกดสวิตซ์ไฟ<br /><br /><br />+เมื่อแสงไฟสว่างขึ้น ทั้งสามคนต่างจ้องหน้ากันและกัน ทุกคนอยู่ในอาการตกใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรกัน.....<br /><br /><br /><br /><br />+หนึ่งเดือนต่อมา เขาออกจากโรงพยาบาล หมอบอกว่าอาการบาดแผลที่เกิดจากการโดนแทง ที่ท้องของเขาเริ่มสมานกันดีแล้วให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ เขากลับมาถึงบ้านที่พังระเนระนาดด้วยการต่อสู้ เขาจำเหตุการณ์ไม่ได้ แต่ที่เขารู้คือเมียของเขาหนีตามชายชู้ไปพร้อมกับเงินบางส่วน แต่ก่อนไป เธอได้ฝากสิ่งหนึ่งไว้กับเขา สิ่งที่เปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล เขาไม่ทราบว่าเธอจะรู้ตัวหรือเปล่าว่า <span style="color:#ff9900;">"เธอติดเอดส์"</span><br /><br /><br />+เขากลับไปที่ทำงาน สายตาของทุกคนจ้องมองเขาไม่เหมือนอย่างเคย เขากลายเป็นตัวประหลาด เขาหาทางออกด้วยการพึ่งพา เหล้า และ บุหรี่ ความเครียดและความกดดันรุมเร้าจนเขาต้องลาออกจากงานในอีกหนึ่งเดือนต่อมา เงินเก็บที่มีก็หมดไปกับค่ารักษาพยาบาลและค่าเหล้าบุหรี่<br /><br /><br />+เขานอนหมกตัวในบ้านทั้งวันทั้งคืน เขานอนรอความตาย ชีวิตเขาไม่เหมือนอย่างเคย ตื่นสาย ไม่ทำงาน ไม่มีเงินเก็บ เขาแปลกใจ ทั้งๆที่เขากะเกณฑ์ทุกอย่างไว้ตามขั้นตอน แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่คิด ทุกอย่างมันกลับตาลปัตรไปหมด ยิ่งคิดมากทำให้เขายิ่งถอดใจ<br /><br /><br />+ความว่างเปล่า การได้อยู่กับตัวเอง ทำให้เขาได้คิดอะไรได้บางอย่าง เขาคิดว่า คนเราก็คือสัตว์โลก สัตว์ที่ความต้องการหลัก ก็คือการมีชีวิตรอด ต้องกิน ต้องอยู่ ต้องสืบพันธุ์ สิ่งที่เราเป็น เราจินตนาการ เราถูกกำหนดกฎเกณฑ์ ทุกวันนี้ เป็นสิ่งที่เราสมมุติกันขึ้นมาเอง ทำไมเราต้องตัดผมสั้น ทำไมเราต้องตื่นนอนแต่เช้า ทำไมต้องเรียนให้สูง ทำไมการกระทำบางอย่างที่ผิดแปลกจากคนส่วนใหญ่ถึงเป็นสิ่งผิด ตอนนี้เขาไม่ต่างอะไรกับคนที่เขาเคยรังเกียจ หรืออาจหนักกว่านั้น<br /><br /><br />+เขานั่งเงียบๆมองผิวหนังที่ตกสะเก็ดไม่มีคำคำใดที่เขาจะนิยามความรู้สึกที่มีอยู่ ณ เวลานี้ได้เท่าคำว่า <span style="color:#ff9900;">"เสียดาย"</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-4590011171844379909?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-68770699406074671472008-05-28T04:01:00.009+07:002008-12-10T15:03:57.767+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SDx4l6M_1NI/AAAAAAAAAEc/A8B2OZSA6-U/s1600-h/untitled111.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205167862007715026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SDx4l6M_1NI/AAAAAAAAAEc/A8B2OZSA6-U/s200/untitled111.bmp" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>+เสียงผู้คนโห่ร้อง ประท้วงกันอึกทึก ไม่เข้าใจว่าพวกเขาจะต้องการให้มันลงเอยอย่าง ไร จะเลือกทางซ้าย หรือ ทางขวา หาเหตุผลต่างๆนานาว่า ทางที่ตัวเองเลือกนั้นดีที่สุด<br /><br /><br /><br /><br />+หลายคนเลือกทางซ้าย หลายคนเลือกทางขวา คำถามก็คือ แล้วทางไหนมันดีที่สุด กันล่ะ เดินทางซ้ายแล้วจะดีกว่าทางขวาจริงหรือ จริงๆแล้ว ประเทศไทยล้วนผ่าน มือนักการเมือง หรือ ผู้ปกครองมาหลายยุคหลายสมัย ทั้งมีและไม่มีความสามารถ แต่ชะตาบ้านเมืองก็ดำเนินมาได้จนถึงทุกวันนี้อาจจะดูล้าๆลงบ้าง แต่ก็ยังเดินต่อไปได้<br /><br /><br /><br /><br />+ถ้าเปรียบประเทศไทย เป็นคนคนหนึ่ง หากว่าอวัยวะในร่างกาย ทำงานอย่างปั่นป่วน ไม่มีระบบ อวัยวะบางชิ้นก็พยายามก่อตัวเป็นเนื้อร้าย คอยขัดการทำงาน ของอวัยวะหลักที่สำคัญ สิ่งนี้จะเป็นสาเหตุให้คนๆนี้ตายเร็วขึ้นกว่าที่ควรจะเป็น<br /><br /><br /><br /><br />+และถ้าประเทศไทยเป็นคนคนหนึ่งอีกเช่นเคย คนคนนี้ก็จะมีชะตากรรม ในศาสนา พุทธเคยมีคำสอนอยู่ว่า <span style="color:#ff9900;">" สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม "</span> คำพูดนี้ไม่ได้แปลว่าปล่อยไปตามเวรตามกรรม หากแต่อยากให้สร้างกรรมดีไว้ให้มากๆ<br /><br /><br /><br /><br />+หากทุกคนลดทิฐิลง ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด สามัคคีกัน ประเทศไทยคงจะเดิน ไปข้างหน้าได้อีก ไม่ว่าจะทางซ้าย หรือ ทางขวา ก็ย่อมเดินได้ อุปสรรค เป็นของที่ มากับทางเดิน ไม่มีทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ ไม่มีทางใดที่ดีที่สุด มีแต่การประคับ ประครองให้เดินไปตามทางให้ดีที่สุด อย่างมีสติ และรู้ตัวอยู่เสมอ<br /><br /><br /><br /><br /></div><div>+ผมไม่ได้อยู่ฝั่งซ้าย หรือ ฝั่งขวา ไม่ได้สนับสนุน หรือ ขับไล่ไป ไม่มีความรู้ความ สามารถถึงขั้นวิเคราะห์เจาะเกมได้ แต่สามารถรับรู้ปัญหาที่เกิดขึ้นในปัจจุบันได้<br /><br /><br /><br />+บางทีการแก้ปัญหาที่ดีที่สุด ก็คือการ <span style="color:#ff9900;">"หัดอยู่นิ่งๆซะบ้าง".....</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-6877069940607467147?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-44682385441517311212008-05-08T03:10:00.007+07:002008-12-10T15:03:57.935+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SCIQ6zrUYPI/AAAAAAAAAEE/h8mWqnoXjeE/s1600-h/DVP5965K.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5197735522429329650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SCIQ6zrUYPI/AAAAAAAAAEE/h8mWqnoXjeE/s200/DVP5965K.jpg" border="0" /></a>+หลายคนต้องการตัวฉัน เหตุผลเพราะว่า ฉันทำให้เขาได้รู้ได้เห็นในสิ่งที่เขาสนใจ แต่สิ่งที่เค้าสนใจนั้น ไม่ใช่ตัวฉัน หากแต่เป็นสิ่งหนึ่งที่เขานำมาใส่ในตัวฉัน เขาบอกให้ฉันแปลรหัสความคิดของเจ้าสิ่งนั้นให้เขาดู เจ้าสิ่งนั้นก็คือแผ่นดีวีดีนี่เอง<br /><br /><br /><br /><span style="color:#ff9900;">+ฉันเป็นเหมือนกับร่างทรง เป็นเพียงตัวหุ่นที่ไร้วิญญาณ เมื่อใครสนใจจะพบปะใคร ก็นำวิญญาณของคนนั้นมาใส่ในร่างฉัน แล้วฉันก็พยายามทำให้เค้าได้สัมผัสกับวิญญาณนั้น<br /></span><br /><br /><br />+เด็กผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้ต่อหน้าฉัน ฉันรู้สึกแย่และอยากปลอบใจแต่เมื่อหนังจบ เธอดึงแผ่นออกมาแล้วก็ต่อว่าเจ้าแผ่นดีวีดีบ้านั่นแต่แล้วเธอก็เอามันมาดูกับตัวฉันแล้วก็ร้องไห้อีก เธอเป็นอะไรกับไอ้แผ่นบ้านี่กันนะ<br /><br /><br /><br />+เด็กวัยรุ่นอีกคนหนึ่ง จ้องมองฉันด้วยกิริยาทึ่งและศรัทธา เวลาผ่านไปสองชั่วโมงเขาก็กดแผ่นออก และ กล่าวชมในแนวคิดของเจ้าแผ่นดีวีดีนี้ อย่างเป็นบ้าเป็นหลัง<br /><br /><br /><br />+ผู้คนก็พยายามเก็บสะสมแผ่นดีวีดีส่วนตัว หาซื้อหรือหาเช่าสิ่งที่เขาต้องการ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถดูแผ่นนั้นตรงๆได้ แล้วนั่นก็คงต้องเป็นหน้าที่ของฉันอีกตามเคย ฉันเหนื่อยและท้อเต็มที ที่ต้องเป็นแบบนี้<br /><br /><br /><br />+หลายครั้งที่ฉันอยากจะถ่ายทอดความรู้สึกให้ผู้คนรู้ แต่ฉันก็ทำสิ่งนั้นด้วยตัวเองไม่ได้ ฉันเป็นเพียงแค่คนกลาง คนกลางที่ถ่ายทอดรหัสความคิดจากแผ่นดีวีดี แล้วแปลงสัญญาณให้ทีวีบอกกล่าวความคิดนั้นไปสู่ผู้ชม<br /><br /><br /><br />+ทีวีเพื่อนสนิทของฉันมันก็อาภัพพอๆกัน แต่อย่างน้อยมันก็บ่งบอกความเป็นไปของตัวมันเองให้ผู้คนรับรู้ได้ มันรับสัญญาณและ<span style="color:#ff9900;">"ถ่ายทอด"</span>ออกมาได้<br /><br /><br /><br />+ฉันเคยดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในกระบวนการ ได้แต่หวังสักวันว่า ฉันคงต้องถ่ายทอดสิ่งที่เป็นตัวฉันให้ผู้คนรับรู้บ้าง แต่ตอนนี้ ฉันคิดว่ามันเป็นไปได้ยากเต็มทน ฉันไม่มีความสามารถแบบนั้น มันผิดตั้งแต่แรก ผิดที่ฉันเกิดมาเป็นเครื่องเล่น แผ่นดีวีดีผลิตออกมาใหม่ไม่เว้นแต่ละวัน ล้วนแต่เป็นเรื่องราวที่สดใหม่ ในขณะที่สภาพเครื่องของฉันนั้นผุพังไปตามกาลเวลา<br /><br /><br /><br />+ท้ายนี้ถึงฉันบ่นอะไรไปก็คงมีแต่จะน่ารำคาญ เปล่าประโยชน์ ฉันเกิดเป็นเครื่องจักร ถึงมีความต้องการจะเปลี่ยน แต่ฉันก็เลือกที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ แต่อย่างน้อย ฉันก็ยังมีความสำคัญ ถึงคนจะไม่รัก และ ศรัทธาในตัวฉันเท่าแผ่นดีวีดี หรือ ทีวี แต่ฉันก็ยังมีหน้าที่ที่ต้องทำ และจะทำมันให้ดีที่สุด ก็เพราะฉันเป็น <span style="color:#ff9900;">"เครื่องเล่นดีวีดี"<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-4468238544151731121?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-65042681582052860552008-04-28T00:27:00.006+07:002008-12-10T15:03:58.064+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SBS7-lV7fhI/AAAAAAAAAD0/Gsr6DnL6CiU/s1600-h/b_mur14.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5193982954115399186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/SBS7-lV7fhI/AAAAAAAAAD0/Gsr6DnL6CiU/s200/b_mur14.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>+ศิลา นักโทษที่ถูกจองจำอยู่ในเรือนจำพิเศษ หัวของเขาครุ่นคิดถึงโลกภายนอกตลอดเวลา จินตนาการถึงอิสระภาพที่เขาจะได้รับจากการออกไป อย่างกระจ่างชัด โลกแห่งอุดมคติที่ไม่ต้องถูกจองจำ เขาติดอยู่ในคุกแห่งนี้นานเท่าไหร่จำไม่ได้เสียแล้ว แต่มันนานพอที่จะทำให้เขาลืมอตีตที่เคยอยู่นอกกำแพงได้อย่างหมดจด</div><br /><div><br /><br /></div><br /><div>+เขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการ แผนการหลบหนี และ ใช้ช้อนเหล็ก ขูดผนังทีละนิดๆ ขนเศษอิฐไปทิ้งทุกเช้า จนบัดนี้ จากรูเล็กๆ ได้กลายเป็น อุโมงค์ลึก และกว้างพอสำหรับที่เขาจะมุดออกไปนอกห้องขังยามวิกาลได้</div><br /><div><br /><br /></div><br /><div>+หลังจากการวางแผนได้เสร็จสิ้นลง คืนนี้เป็นคืนที่เขาตัดสินใจที่จะหนีออกไปจากนรกแห่งนี้เสียที หลังจากสะเดาะโซ่ตรวนได้ เขาเริ่มมุดเข้าไปในอุโมงแคบๆที่เขาได้ขุดไว้ แล้วคืบคลานไปทีละนิดๆ ในหัวของเขาตอนนั้น มีความหวังที่จะสัมผัสกับโลกในอุดมคติที่เขาจินตนาการไว้ เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น การคืบคลานไปอย่างช้าๆนั้น กว่าจะถึงจุดมุ่งหมายแรกก็ใช้เวลานับชั่วโมง</div><br /><div><br /><br /></div><br /><div>+เมื่อถึงจุดหมายแรก เขาก็พบกับห้องที่มีกำแพงสูงท่วมหัว พร้อมกับเส้นทางที่คดเคี้ยวราวกับเขาวงกต เขาตัดสินใจเดินย่องอย่างเงียบๆ เพราะกลัวว่าผู้คุมจะยินเสียงแล้วการหนีครั้งนี้จะจบลง เขาเบียดตัวกับผนัง และแทรกตัวไปในเงามืดอย่างช้าๆ ด้วยการวางแผนที่รัดกุม บวกกับความชำนาญพื้นที่ของเขาใช้เวลาไม่นานก็สามารถพ้นจากจุดนี้ได้ แต่เรื่องมันคงจะจบลงได้ง่ายกว่านี้ ถ้าหากว่าเขา ไม่โดนตะปูที่ผนังเกี่ยว จนผ้าขาดวิ่น ด้วยความบังเอิญ ผู้คุมนายหนึ่งได้สังเกตเห็นมันเข้า และได้แจ้งกับหัวหน้าเรือนจำ จึงมีการตรวจสอบตัวนักโทษ และบัดนี้ ทางเรือนจำได้ล่วงรู้ถึงการหายตัวของเขาเสียแล้ว</div><br /><div><br /><br /></div><br /><div>+เสียงสัญญาณดังขึ้น ผู้คุมวิ่งกันจ้าละหวั่น ไฟทุกดวงได้ถูกเปิด ภาพเรือนจำพิเศษในตอนนี้ สว่างราวกับกลางวันศิลาตกใจมาก แต่ไม่มีใครที่จะพรากความหวังของโลกภายนอก โลกในอุดมคติที่เขาใฝ่ฝันนี้ไปได้ เขาสังเกตว่าขณะนี้มีลมเป่าหัวของเขาอยู่ เมื่อแหงนมองขึ้นไปก็ได้เห็นช่องแอร์ที่อยู่เหนือหัวของเขา....</div><br /><div><br /><br /></div><br /><div>+ความมืดปกคลุมไปทั่วช่องแคบๆที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นอับ เสียงหายใจหอบเสียงหนึ่งได้คืบคลานอย่างช้าๆและตื่นเต้น สายตาคู่หนึ่งได้สอดส่องลอดทะลุ ช่องระบายอากาศออกมา สังเกตท่าทีของผู้คุมที่อยู่ภายนอก ภาพที่อยู่เบื้องหน้าของเขาก็คือผู้คุมสองนายยังกวาดสายตามองออกไปรอบๆ อย่างไม่ลดละ</div><br /><div><br /><br /></div><br /><div><br /><br /></div><br /><div>+สายลมพัดอย่างแผ่วเบา น้ำทะเลสีฟ้าใส คลื่นลูกโตๆถูกพัดเข้าชายฝั่งเป็นจังหวะ พร้อมกับร่มเงาใต้ต้นมะพร้าวที่เย็นพอที่จะหลบแสงแดดอันร้อนแรงในตอนบ่ายได้ ศิลาได้นอนซดน้ำมะพร้าวน้ำหอมอย่างสบายใจ คิดในใจว่า ถึงเขาจะจำเรื่องราวเก่าก่อนของเขาไม่ได้แล้ว แต่ก็จะปักหลักอยุ่ในที่แห่งนี้ ดินแดนสวรรค์ที่เขาจินตนาการมาตลอด เขาหลับตาอย่างช้าๆรับลมแผ่วๆที่พัดเข้าชายฝั่ง ความมืดทวีค้นเรื่อยๆ กลิ่นเหม็นอับคละคลุ้ง รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ความปะหลาดใจทำให้เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมา และได้พบว่า ตัวเองยังหลบซ่อนตัวอยู่ในท่อแอร์ ในคุกพิเศษ...</div><br /><div><br /><br /></div><br /><div>+โชคเหมือนจะเข้าข้างศิลา เมื่อตอนนี้ผู้คุมทั้งสองนาย ได้หายไปจากบริเวณนี้แล้ว เขาค่อยๆหย่อนตัวลงมาจากท่อแอร์ และลัดเลาะไปยังเส้นทางที่วางแผนไว้อย่างระวัง เขาผ่านจุดนี้มาได้แล้ว ภาพในอุดมคติของเขาใกล้จะเป็นความจริงขึ้นมาอีกหนึ่งก้าวแล้ว</div><br /><div><br /><br /></div><br /><div>+ท่ามกลางความมืด เขาวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต กระโจนข้ามขดลวดหนามที่ได้วางเป็นแนวกันไว้ ทีละขดๆ ในใจของเขาเต้นดังราวกับเสียงกลอง เขาเห็นกำแพงสูงตระหง่านตรงหน้า ทำแพงที่เมื่อเขาข้ามมันไปได้ ก็จะพบกับสวรรค์ที่เขาฝันถึง แต่เขาก็ต้องรีบเพิ่มขึ้นไปอีก เมื่อเขาได้ยินเสียงของ สุนัข และผู้คุมตามมาข้างหลังไกลๆ พวกเขารู้ตัวแล้วว่าเขาออกมาได้ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน เขาวิ่งไปหลบในมุมมืดข้างกำแพงสูง ในหัวปั่นป่วน หาทางหนีรอดออกจาก จมูกของสุนัขเหล่านี้ เคราะห์ดี ฝนได้ตกลงมาในตอนนี้ราวกับฟ้ารั่ว หนึ่งในแผนที่เขาคาดคะเนไว้ ตอนแรกเขาเกือบจะหมดหวังกับดินฟ้าอากาศอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ถือว่าเทวดายังเห็นใจ เขาปีนกำแพงอย่างทุลักทุเล ด้วยฝนที่ตกนั้น อีกทั้งยังต้องหลบแสงไฟที่สาดส่องข้ามหัวไปมาอีกด้วย</div><br /><div><br /><br /></div><br /><div>+และแล้ว เขาก็ปีนขึ้นมาถึงขอบกำแพงได้ เขามองออกไปข้างหน้าก็พบว่าภาพทะเลที่เป็นอุดมคติของเขานั้นอยู่ไกลออกไป<span style="color:#ff9900;"> เมื่อเขามองเห็นกำแพงที่สูงใหญ่กว่าที่เขายีนอยู่นี้อยู่ชั้นนอกอีกสองชั้น</span> เขายืนอึ้ง ตัวสั่น และชาไปทั้งตัว....</div><br /><br /><br /><div>+ทุกอย่างขาวโพลน ตัวของเขาเบาหวิว หูของเขาอื้ออึง และ รู้สึกชาไปทั้งตัว หลังจากภาพสีขาวโพลนได้จางหายไปตอนนี้สิ่งที่อยู่เบื่องหน้าเขา ระยะห่างไม่ถึงหนึ่งศอก ก็คือพืนหญ้าที่แฉะไปด้วยน้ำและโคลน ตัวของเขายับไม่ได้ หลังของเขาสึกเจ็บ <span style="color:#ff9900;">"เขาถูกยิง"</span> ร่างของเขากำลังจะปะทะกับพื้นหญ้าข้างล่างนั่น เวลาเพียงเสี้ยววินาทีนั้น ความคิดทุกอย่างในชีวิตที่เขาพอจะจำความได้ ได้พรั่งพรูออกมาเรียงร้อยเป็นเรื่องราวอยู่ตรงหน้าเขา เขารู้สึกเหมือนลอยอยู่ในอากาศอย่างช้าๆ ก่อนที่ร่างกายจะปะทะพื้นทะเลสีฟ้าใส </div><br /><div>หาดทราย แสงแดด ต้นมะพร้าว และสายลม</div><br /><div><br /><br /></div><br /><div>+ทุกอย่างดับวูบไปราวกับปิดสวิตซ์ไฟ ร่างของเขากระแทกพื้นอย่างจัง กระดูก คอ แขน และซี่โครง หัก เขากำลังจะตาย เสียงสุนัขและผู้คุมวิ่งใกล้ตัวเขาเข้ามาทุกทีๆ สติที่กำลังจะดับวูบอยู่นั้น ได้รับรู้ว่า หลังจากที่ได้ฝ่าฟันมาเนิ่นนานและลำบาก อุปสรรค แล้ว อุปสรรคเล่าได้โผล่ออกมาอย่างไม่รู้จักจบสิ้น ถึงเขาจะมีแรงกำลังที่พอจะวิ่งไหว ก็ต้องเจอกับอุปสรรคที่อยู่ตรงหน้าอีกมากมาย นี่ คงเป็นจุดจบ จุดจบที่เขาไม่ต้องดิ้นรนทุกข์ทรมานอีกต่อไปแล้ว ...</div><br /><p><br /><br /></p><br /><p><span style="color:#ff9900;">แล้วสติอันเลือนลางนั้นก็ได้ดับลงอย่างไม่มีวันที่จะติดขึ้นอีก........</span></p><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-6504268158205286055?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-6685566655069512532008-04-21T07:57:00.004+07:002008-04-21T19:39:42.298+07:00<p><span style="color:#000000;">โลกปัจจุบันหมุนไปอย่างรวดเร็ว ทุกสิ่งรอบตัวเราสามารถเนรมิตรขึ้นมาได้ราวกับความฝัน เราใส่ใจกับทุกอย่างที่กำลังเคลื่อนไหว แต่ สิ่งที่เราขาดการเอาใจใส่ก็คือ จิตใจของเราเอง....</span> </p><p><br /><br /></p><p><span style="color:#000000;">ชีวิตของคนเรานั้นมีแต่เพียง เกิด แก่ เจ็บ ตายอย่างนั้นหรือ ทำไมคนบางคน ปฎิเสธที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่คนบางคนขอแค่เวลาเพียง<br />เสี้ยววินาทีที่ต้องการที่จะมีลมหายใจอยู่ ชีวิตคืออะไร...? มีคุณค่าแค่ไหน...? บางทีคำตอบของสิ่งนี้อาจไม่มีข้อใดถูก ขึ้นอยู่กับ ความพึงพอใจของเจ้าของชีวิตนั้นๆ ....</span></p><p><br /><br /><br /><span style="color:#ff9900;">สิ่งใดในโลกนี้ ที่จะบ่งบอกได้ว่า เป็นที่น่าพึงพอใจน่ะหรือ ท้ายที่สุดแล้ว คนเราต้องการสิ่งใด เงินทอง ความรัก ชื่อเสียง หรือการมีชีวิตรอด</span> </p><p><br /><br /><br />มีตำราหลายเล่ม ที่บอกว่าคนเป็นสัตว์ที่ประเสริฐกว่าพวก หมู หมา กา ไก่ บางตำราอ้างว่า เกิดจากการรทำบุญแต่ชาติปางก่อน ทำไมเราไม่คิดบ้างว่า การที่ได้เกิดมาเป็นคนนั้น เป็นทุกข์อันใหญ่หลวงที่ต้องทนอยู่กับความสับสนวุ่นวายในโลกแห่งนี้ บางที่ ภาพของนรกที่บรรพบุรุษเราได้สมมุติขึ้นมานั้น อาจไม่ได้ห่างไกล เลย หากแต่ <span style="color:#000000;">มันคือโลกที่เราอยู่ทุกวัน ซึ่งมีจิตใจของเรา เป็นดั่งพญามัจจุราชที่คอยทรมานตัวเราให้ทุกข์ร้อนแสนสาหัสนั่นเอง</span> ....</p><p><br /><br /><br /><span style="color:#ff9900;">+++ปล.ช่วยพาผมออกไปจากนรกแห่งนี้เสียที++++</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-668556665506951253?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-55899096721008785702008-03-01T21:10:00.011+07:002008-12-10T15:03:58.333+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/R8lmkppb7eI/AAAAAAAAAB8/z4aQRpJdPoQ/s1600-h/494882282_7c227a3fe2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172778426852699618" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/R8lmkppb7eI/AAAAAAAAAB8/z4aQRpJdPoQ/s320/494882282_7c227a3fe2.jpg" border="0" /></a><br /><p></p><br /><p>+ สุดา เด็กสาววัย 18 ปีได้ตื่นขึ้นมา กลางทุ่งดอกไม้แห่งหนึ่ง ที่แห่งนี้มีดอกไม้สวยงาม แปลกตา และมีหลากหลายพันธุ์ เต็มไปหมด เธอจำไม่ได้เลยว่าเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ได้อย่างไร ทุ่งดอกไม้แห่งนี้ กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา </p><p>+เมื่อมองไปรอบๆ เธอก็ได้เห็นว่า ยังมีคนอื่นๆ อยู่ในทุ่งแห่งนี้มากมายไปหมด ทุกคนล้วนสาละวนอยู่กับการดึงดอกไม้ เธอยังสังเกตได้อีกว่า ดอกไม้ที่นี่นั้น ดอกไม้ในทุ่งแห่งนี้มี ดอก ผล หลายแบบ แทบไม่มีต้นใดซ้ำกันเลย แต่ ส่วนลำต้นของมันนั้น จะมีลักษณะที่คล้ายกัน คือจะมีหนามเล็กๆเต็มไปหมด บางพันธุ์ เป็นก็ไม้เลื่อย ที่ลำต้นพันกัน ยุ่งเหยิงพัลวันไปหมด และผู้คน ที่ดึงต้นไม้เหล่านั้น ต่างทำหน้าตาที่แสดงถึงความเจ็บปวด ทรมานเป็นอย่างมาก บางคนถึงกับสลบไป บางคนก็เดินหนีจากดอกนั้น เพื่อที่จะไปดึงดอกใหม่สุดางุนงง และ สงสัยว่า คนเหล่านั้นดึงดอกไม้พวกนั้นไปทำไม</p><p>+แล้วโชคก็เข้าข้าง สุดาพบหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง เดินผ่านมา ในมือของเธอถือดอกไม้อยู่ 1 ต้น สุดาจึงเดินเข้าไปถามเธอถึงสาเหตุ และ ข้อสงสัยต่างๆ หญิงวันกลางคนได้อธิบายให้ฟังว่า ทุ่งดอกไม้แห่งนี้มีชื่อว่า<span style="color:#ff9900;"> </span><span style="color:#ff6600;">“ ทุ่งดอกไม้ทางเลือก ”</span> กล่าวกันว่า ในการเดินทางจากหมู่บ้านไปยังเมืองหลวงนั้น จะต้องเดินทางผ่านทุ่งดอกไม้แห่งนี้ และที่แห่งนี้ จะมีดอกไม้ที่เกสรของมัน มีฤทธิ์หลอนประสาท หากสูดดมเข้าไปแล้ว จะงุนงง จำอะไรไม่ได้ และจะไม่สามารถเดินออกไปจากสวนแห่งนี้ได้เลย มีทางเดียวเท่านั้นที่จะออกไปจากสวนแห่งนี้ได้ก็คือ ต้องดึงต้นไม้แล้วนำรากของมันมากินแก้พิษ จากนั้นก็จะสามารถเดินออกจากทุ่งแห่งนี้ไปได้เอง เราจะสามารถดึงต้นไม้ต้นไหนก็ได้ แต่หากดึงต้นที่ ไม่เหมาะกับตัวเอง ร่างกายก็จะทนพิษของต้นไม้ตนนั้นไม่ได้ เพราะพิษของแต่ละดอกนั้นแตกต่างกันบางคนถึงขั้นพิการไปเลย เมื่อพูดจบหญิงวันกลางคนก็ได้กินรากของดอกไม้ในมือนั่นแล้วเดินจากไป สุดาฟังแล้วก็ยังไม่ค่อยเข้าใจมากนัก เธอรู้แต่เพียงว่า ต้องดึงต้นไม้ต้นที่เหมาะกับตัวเองขึ้นมาแล้วกินรากของมันเสีย แต่ทุ่งแห่งนี้มีดอกไม้เยอะเหลือเกิน ต้นไหนๆก็น่าดึงไปซะหมด สุดาบ่นพึมพำพร้อมกันเดินไปตามทางของทุ่งแห่งนั้น แล้วเธอจึงตัดสินใจดึงต้นไม้ที่อยู่ข้างๆมือเธอเนื่องจากเธอขี้เกียจเดินแล้ว ดอกไหนก็เหมือนๆกัน แต่ทันทีที่มือเธอได้สัมผัสกับลำต้นของดอกไม้นั่น เธอก็ชาไปทั้งตัว มีอาการตาลาย แล้วเธอก็หมดสติไป</p><p>+พอฟื้นขึ้นมาอีกรอบ เธอได้เห็นความน่ากลัวของการดึงต้นไม้ที่ไม่เหมาะกับตัวเอง เธอจึงเดินหาต้นใหม่ แล้วเธอก็เจอกับต้นไม้อยู่พุ่มหนึ่ง มีดอกไม้ที่สวยงานและหอมหวล เธอคิดว่าดอกไม้พุ่มนี้แหละที่เธอจะเด็ดมัน แต่มันมีอยู่หลายต้น ไม่รู้ว่าจะดึงต้นไหนดี</p><p>+เธอจึงเลือกดึงดอกซ้ายสุด เธอพบว่าร่างกายของเธอสามารถทนพิษของดอกไม้ต้นนี้ได้พอสมควร เธอดีใจมาก แต่เมื่อออกแรงดึง ความเจ็บปวดก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นจนทนไม่ไหว เธอจึงเลิกดึงแล้วมาดึงต้นถัดมา เธอก็พบว่าพิษของดอกไม้แต่ละต้นจะมีความรู้สึกที่แตกต่างกันออกไป แต่พอ ออกแรงดึง พิษของมันก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นจนทนไม่ไหว...<br /></p><p>+เวลาผ่านไป สุดาดึงดอกไม้ในพุ่มนั้นครบทุกต้น แต่เธอก็ไม่สามารถดึงดอกไม้ดอกไหนได้เลยแม้แต่ดอกเดียว เธอท้อใจแล้วนอนหมดอาลัยตายอยากอยู่ข้างพุ่มไม้ เธอครุ่นคิดว่า<span style="color:#ff6600;"> “ทำไมดอกไม้ที่มีดอกสีสวยงามแปลกตา มีกลิ่นหอมหวลนั้น จะต้องมีลำต้นที่มีพิษร้ายแรงแบบนี้ด้วย และไม่ว่าจะเป็นดอกไหนๆก็มีพิษที่สร้างความเจ็บปวด ด้วยกันทั้งนั้น”</span></p><p>+ระหว่างที่เธอกำลังหมดอาลัยตายอย่างอยู่นั้น เธอก็ได้เห็นชายชราคนหนึ่งที่เดินไปเดินมาหาดอกไม้ที่ที่เขาจะดึงไปรอบๆ แต่เขาก็ยังหาไม่เจอเลย และเขาก็แก่มากแล้ว ยิ่งแก่ก็ยิ่งลำบาก บางทีเขาอาจตายอยู่ในทุ่งแห่งนี้ก็เป็นได้ สุดากลัวที่จะเป็นแบบชายชราคนนั้นแล้วเธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้บางอย่าง เธอหันหน้ากลับไปที่พุ่มไม้นั่น แล้วมองดูดอกไม้ต้นที่เธอชอบที่สุด แล้วคิดว่ายังไงก็จะต้องดึงต้นนี้ให้ได้ ว่าแล้วเธอก็พยายามที่จะดึงมันอย่างเอาเป็นเอาตายโดยไม่กลัวความเจ็บปวด</p><p>+หลายวันผ่านไป เธอได้พบว่า ร่างกายของเธอ สามารถที่จะทนพิษนั้นได้ทีละนิดๆ ถึงวันนี้เธอรู้สึกว่ามันไม่เจ็บแล้ว <span style="color:#ff6600;">“ นี่คงเรียกว่าภูมิคุ้มกันสินะ” </span>เธอกล่าว พลางดึงดอกไม้อย่างสุดแรงจนหลุดออกมาเธอดีใจมากแล้วเธอก็รีบนำรากของมันมากิน แล้วเธอก็หมดสติไปอีกครั้ง...</p><p>+เมื่อเธอได้สติอีกทีก็พบว่าเธอยืนอยู่ตรงหน้าประตูของเมืองหลวงแล้ว เธออึ้งไปชั่วครู่ “และแล้วเราก็ทำสำเร็จจนได้” เธอคิดในใจ เธอเดินเข้าไปในเมืองอย่างตื่นเต้นและดีใจกับการต้อนรับของชาวเมืองหลวง แต่มีเรื่องนึงที่เธอยังข้องใจเล็กน้อย ...............<br /></p><p>+เพื่อคลายความสงสัย เธอจึงได้ถามกับยามเฝ้าประตูว่า เธอมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร ยามเฝ้าประตูบอกกับเธอว่า <span style="color:#ff6600;">“ผู้ใดที่ได้กินรากของดอกไม้ในทุ่งดอกไม้ทางเลือกแล้วจะหมดสติ แต่จะสามารถเดินมายังเมือหลวงได้ด้วยสัญชาติญาณของตัวเองทุกคน แล้วจะมารู้สึกตัวอีกทีเมื่อถึงประตูเมืองหลวงแล้ว".......</span></p><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-5589909672100878570?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-68231675284438418582008-01-31T04:51:00.000+07:002008-12-10T15:03:58.443+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/R6D0iUYzdNI/AAAAAAAAABw/BwH12ye0Piw/s1600-h/pcc.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5161394043392062674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_V5V6eT9VjHI/R6D0iUYzdNI/AAAAAAAAABw/BwH12ye0Piw/s320/pcc.gif" border="0" /></a><br /><p>มนุษย์เราเอ๋ยเกิดมาทำไม </p><p>นิพพานมีสุขอยู่ใยมิไป </p><p>ตัณหาหน่วงหนักหน่วงชักหน่วงไว้ </p><p>ฉันไปมิได้ตัณหาผูกพัน </p><p>ห่วงนั้นพันผูกห่วงลูกห่วงหลาน </p><p>ห่วงทรัพย์ศฤงคารจงสละเสียเถิด </p><p>จะได้ไปนิพพานข้ามพ้นสามภพ </p><p>ยามหนุ่มสาวน้อยหน้าตาแช่มช้อย </p><p>งามแล้วทุกประการแก่เฒ่าหนังยาน </p><p>แต่ล้วนเครื่องเหม็นเอ็นใหญ่เก้าร้อย </p><p>เอ็นน้อยเก้าพันมันมาทำเข็ญ </p><p>ให้ร้อนให้เย็นเมื่อยขบทั้งตัว </p><p>ขนคิ้วก็ขาวนัยน์ตาก็มัว </p><p>เส้นผมบนหัวดำแล้วกลับหงอก </p><p>หน้าตาเว้าวอกดูน่าบัดสี </p><p>จะลุกก็โอยจะนั่งก็โอย </p><p>เหมือนดอกไม้โรยไม่มีเกสร </p><p>จะเข้าที่นอนพึงสอนภาวนา </p><p>พระอนิจจังพระอนัตตา </p><p>เราท่านเกิดมารังแต่จะตาย </p><p>ผู้ดีเข็ญใจก็ตายเหมือนกัน</p><p>เงินทองทั้งนั้นมิติดตัวไป </p><p>ตายไปเป็นผีลูกเมียผัวรัก </p><p>เขาชักหน้าหนีเขาเหม็นซากผี </p><p>เปื่อยเน่าพุพองหมู่ญาติพี่น้อง </p><p>เขาหามเอาไปเขาวางลงไว้ </p><p>เขานั่งร้องไห้แล้วกลับคืนมา </p><p>อยู่แต่ผู้เดียวป่าไม้ชายเขียว </p><p>เหลียวไม่เห็นใครเห็นแต่ฝูงแร้ง </p><p>เห็นแต่ฝูงกาเห็นแต่ฝูงหมา </p><p>ยื้อแย่งกันกินดูน่าสมเพช<br /><br />กระดูกกูเอ๋ยเรี่ยร่ายแผ่นดิน </p><p>แร้งกาหมากินเอาเป็นอาหาร </p><p>เที่ยงคืนสงัดตื่นขึ้นมินาน </p><p>ไม่เห็นลูกหลานพี่น้องเผ่าพันธุ์ </p><p>เห็นแต่นกเค้าจับเจ่าเรียงกัน </p><p>เห็นแต่นกแสกร้องแรกแหกขวัญ </p><p>เห็นแต่ฝูงผีร้องไห้หากัน </p><p>มนุษย์เราเอ๋ยอย่าหลงนักเลย </p><p>ไม่มีแก่นสารอุตส่าห์ทำบุญ </p><p>ค้ำจุนเอาไว้จะได้ไปสวรรค์ </p><p>จะได้ทันพระพุทธเจ้า</p><p>จะได้เข้าพระนิพพาน</p><br /><p><br />อะหังวันทามิสัพพะโส อะหังวันทามินิพพานะปัจจะโยโหตุ<br />------------------------------<br />อจิรํวตยํกาโย ปฐวึอธิเสสฺสติ ฉุฑฺโฑอเปตวิญฺญาโณ นิรตฺถํวกลิงฺครํ... </p><br /><p><br />อีกไม่นานร่างกายนี้ </p><br /><p>จักปราศจากวิญญาณ </p><br /><p>ถูกทอดทิ้งทับถมแผ่นดิน </p><br /><p>เหมือนท่อนไม้อันหาประโยชน์มิได้ </p><br /><p>===============================================</p><br /><p><span style="color:#333399;">บทความนี้ไม่ได้แต่งเอง แต่เป็นกลอนที่ท่องตอนเข้าค่ายปรับสภาพ ที่โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย เชียงราย</span></p><p><span style="color:#333399;">ตอนนั้นก็ขำๆ แต่เดี๋ยวนี้เริ่มเห็นว่ามันจะมีเค้าความจริงแล้ว</span> </p><p><span style="color:#006600;">บางคนอาจจะบ่นว่าทำไมต้องเอาบทความที่มีอยู่แล้วมาแปะไว้? ไหนบอกจะแต่งเรื่องให้อ่าน? จะแปะทำไม? ใครจะอ่าน?</span></p><p><span style="color:#006600;">ขอให้กลับไปอ่านชื่อบล็อกอีกทีนะครับ.....</span></p><br /><p><span style="color:#cc0000;">"ทำดีกันให้มากๆนะครับ ฮ๋าๆๆๆ "</span><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-6823167528443841858?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8889647669145818435.post-17556635145115960472008-01-09T12:37:00.001+07:002008-07-13T19:08:00.149+07:00+ เด็กชายคนหนึ่ง มี "ความฝัน" เป็นเพื่อน <br /></br><br />+ ตอนเด็กเขาชอบเล่นกับความฝันมาก เขารู้สึกว่าเวลาที่เขาอยู่กับความฝันเขาสามารถทำ อะไรได้ทุกอย่างที่ อยากจะทำ จนบางครั้งเขาก็โดนพ่อแม่ดุ ที่ไปเล่นกับความฝันมากเกินไป <br /></br><br />+ วันหนึ่งพ่อแม่ก็ได้แนะนำเพื่อนใหม่ให้กับเขา เพื่อนใหม่คนนี้ชื่อว่า "ความจริง" <br /></br><br />+ เด็กชายเข้ากับความจริง ได้อย่างรวดเร็ว และ ชวนไปเล่นกับความฝัน.... <br /></br><br />+ วันเวลาผ่านไปหลายปี ความจริง ก็บอกกับ เด็กชายว่า ให้เลิกคบกับความฝัน แล้ว ไปอยู่กับความจริงที่ บ้าน ของ ความจริงดีกว่า <br /></br><br />+ เด็กชายไปปรึกษาพ่อแม่ พ่อกับแม่ก็บอกว่า "ถึงเวลาที่ลูกต้องทิ้งความฝันไปหาความจริงได้แล้วล่ะ" <br /></br><br />+ เด็กชายยังลังเล และความจริงก็ได้บอกอีกว่า "ที่บ้านของความจริงมีของเล่น และ ขนมเยอะแยะมากมายไปหมด เท่าที่ เด็กชายต้องการ" <br /></br><br />+ เด็กชายจึงได้ตอบตกลง เขาได้ไล่ความฝันไป และไปอยู่ที่บ้านของ ความจริง... <br /></br><br />+ หลังจากนั้น เด็กชายก็ได้เล่นของเล่นใหม่ ทุกวัน และได้ทานขนมทุกอย่างที่เด็กชายต้องการ ในบ้านของความจริง<br /></br><br />+ แต่เด็กชายกลับปะหลาดใจที่ ทุกครั้งที่เล่นของเล่นหรือทานขนมนั้น เขาไม่เคยสนุกกับมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว <br /></br><br />+ เด็กชายพยายามครุ่นคิด และเขาก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่ออยุ่กับความจริงแล้วไม่มีความสุขเมื่อเทียบกับอยุ่กับความฝัน <br /></br><br />+ นานวันเข้า เขาก็เริ่มเบื่อที่จะเล่นของเล่นเดิมๆ และ ขนมรสเก่า และคิดถึงความฝัน มากขึ้น เด็กชายจึงไปบอกลาความจริง <br /></br><br />+ ความ จริงบอกว่าถ้าเด็กชายจะอดทนได้หรือ หาก วันนึงไม่มีทั้งของเล่นและขนม เด็กชายเกิดความลังเล<br /></br><br />+ ทั้งๆที่เขาอยากออกไปหาความฝัน แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะทิ้งที่แห่งนี้ไป เพราะเขากลัวที่จะไม่ได้เล่นของเล่นและกินขนมอีก<br /></br><br />+ เขายอมอยู่บ้านของความจริงต่อไป เล่นของเล่น กินขนมแบบเดิมๆ เขาพยายามจะลืมความฝันให้ได้ ด้วยการเล่นและกินให้มากกว่าเดิม<br /></br><br />+ หลายปีต่อมา เด็กชายเริ่มแก่ชรา ในที่สุดเขาก็ค้นพบว่า เขาไม่สามารถลืมความฝันได้เลย หากวันนั้นเขาตัดสินใจออกจากบ้านของความจริงเพื่อเดินตามหาความฝัน เขาคงจะมีความสุขมากกว่านี้ แต่ตอนนี้ เขาเป็นเพียงแค่ชายแก่ขี้แพ้ ที่ไม่มีแม้เรี่ยวแรงที่จะออกเดินทางตามหาความฝันได้อีกแล้ว......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8889647669145818435-1755663514511596047?l=ruangkhonggu.blogspot.com' alt='' /></div>.๒๒http://www.blogger.com/profile/01287772708399427695noreply@blogger.com9